Karma

Taşındım

2009-02-21T22:19:00.002+02:00

Değişim zamanıııııııııııı!
Buyrun yeni evime; www.alternatifkarma.com

Mola

2009-02-14T13:04:00.000+02:00

Kısa bir moladayım.
Sürprizlerle geri döneceğim...
Sevgiler...

Yaratıcılığınızı güçlendirmenin yolları

2009-02-10T18:30:00.003+02:00

Bugünlerde televizyonunu çöpe atan ünlüler gündemde biliyorsunuz. Çevreci ünlülerden sonra şimdi bir de bu moda oldu. Ama güzel oldu hoşuma gitti benim. Hiç denediniz mi televizyon izlemeden ve gazete okumadan kaç gün dayanabilirdiniz? Denemenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Buna öyle çabuk alışıyor ki insan uzunca bir süre ne bir şey okumak ne de izlemek geliyor içinizden. Nasıl bir huzur ve dinginlik geliyor hayatınıza inanamazsınız.
Ben çocuk sahibi olup evden çalışmaya başlayana kadar bunu hiç denememiştim. Gerçi anne olmadan önce de çok televizyon fanatiği bir insan değildim ama yine de her akşam açılırdı mutlaka evimizde. Fakat çocuk sahibi olduktan sonra bizim değil onun öncelikleri her şeyi değiştirdi. Akşamları o yatana kadar haber programı dahil hiçbir şey izlemiyoruz. Her ikimiz de gazeteci olmamıza rağmen. Bu bize çok iyi geldi. Daha fazla konuşur, paylaşır olduk birbirimizle. Kızımız da kolayca konuştu, kelime dağarcığı çok gelişti kısa zamanda. Çocuklarımız öğretmenlerimiz oluyor ya bu hayatta, bizimki de bize sakin ve sabırlı olmayı öğretiyor. Her anın farkına vararak yaşamayı öğretiyor.
Aslında size bir kitaptan bahsedecektim ama konuya televizyondan girdim. Çünkü televizyon izlememenin hayatımızda çok büyük bir kayıp değil hatta kimi zaman artı olduğunu gördüm şu son 2-3 yılda. Bugün kitabımı okurken de bunun farkında vardım. Julia Cameron, “İçinizdeki Yaratıcıyı keşfedin” kitabında sanatçılara, yazarlara, kısaca hayatında yaratıcılık isteyen herkese ilginç önerilerde bulunuyor. Kitap 12 haftalık bir eğitim süreci aslında. Her hafta ayrı bir bölümü okuyarak, ödevleri yapıyorsunuz. Yazarın yaratıcılığı geliştirme yönünde çok güzel önerileri var. Bunlardan en fazla ilgimi çeken “Okumama Alıştırması” oldu.
“Birşey yaratma sürecinde, herhangi bir fikir, kitap, makale, resim, şarkı olabilir, hiçbir şey okumayın sadece yaratıcılığınızı güçlendirecek şeyler yapın; Örneğin yürüyüşe çıkın, yemek yapın, müzik dinleyin, dans edin” diyor Cameron.
Okumama Alıştırması’nın anlatıldığı bölümden bir alıntı: “Kendinizi hayatınıza ya da sanatınıza sıkışmış hissediyorsanız okumama alıştırması kadar hiçbir şey etkili olamaz. Birçok sanatçı için kelimeler küçük sakinleştiriciler gibidir. Medya gündeminin konuşma tarzına sahibiz. Bu, yağlı yiyeceğe benzer ve sistemimizi tıkar. Fazlası bünyemizi bozar. Hayatımızdan bizi rahatsız eden şeyleri çıkartırken pınarımızı besliyor olmamız ise tam bir paradoks. Zihnimizi dağıtmadığımız zamanlarda, tekrar duyular dünyasına dönebiliriz. Önünüzü kapatan bir gazete olmadığında, tren yolculuğu seyredilecek bir galeriye dönüşür. İçine gömüleceğimiz bir roman olmadığında ya da bizi etkisizleştiren televizyon, gece koca bir kırlık alana dönüşür. Okumama tekniği çok kuvvetli ve korkutucu bir araçtır. Bu konuda düşünmek bile inanılmaz bir öfkeye sebep olabilir. Birçok engelli yaratıcı için okuma bir bağımlılıktır. Kendi düşüncelerimizi ve hislerimizi sindirmek yerine başkalarının kelimelerini ezberleriz.”
Cameron, derslerinde en zor haftaların okumama alıştırmasını verdiği haftalar olduğunu söylüyor. Bana da hayli ilginç geldi doğrusu. 1 hafta kadar denedim ve gerçekten de o hafta yazma konusunda daha rahat ve yaratıcı olduğumu gözlemledim kendimde. Bu aslında bir nevi içsel temizlik gibi, sadece içinizdeki akışı izliyorsunuz. Ve dışardan çok fazla uyaran olmayınca yaratım süreciniz daha kolay ve kendiliğinden oluyor.
Öte yandan, yaratıcılığınızı keşfetme yolunda temel teknik olarak Cameron “sabah sayfaları”nı öneriyor. Her sabah sadece yarım saat daha erken kalkıp 3 sayfa yazıyorsunuz. Ama aklınıza ne gelirse. Hiçbir şekilde kısıtlama yok. Tamamen özgürsünüz ve kendinizle başbaşasınız. Aslında günlük tutanlar bu duyguyu bilirler. Fakat nedense günlükler hep çocuklukta kalıyor, yaşı büyüdükçe insan utanıyor, üşeniyor yazmaktan. Kendinden bile çekinir hale geliyor. İşte bu sabah sayfaları sizi kendinizle yeniden buluşturuyor. Tam olarak kim olduğunuzu yeniden keşfediyorsunuz. Öyle şeyler çıkıyor ki bu sayfalardan hayatınıza yön veriyorsunuz. Bunu da denedim ve harika sonuçlar aldım. Zaten sürekli yazan ve kendimle de yazarak çalışan biri olduğumdan çok farklı gelmedi bana ama yine de disipline ettim kendimi yazma konusunda. Daha farklı ufuklar açtı, kalemimi çeşitlendirdi sanki. Aslında meditasyon niteliğinde bana kalırsa. Bir yerden sonra öylesine özgürce yazmaya başlıyorsunuz ki siz bile kendinize şaşıyorsunuz.
Kimliğimizi ve evrendeki gerçek yerimizi bulmak için meditasyon yaparız. İçsel gücümüzle bağlantı kurar, değişim için ilham, güç toplarız. İşte sabah sayfaları da bu nedenle benzer yani ruhsal bir etkiye sahip.
10 yıldır insanların içindeki yaratıcılığı özgür bırakmayı amaçlayan ruhsal seminerler veren Cameron, ev kadınlarından ressamlar, avukatlardan sanatçılar çıktığına şahit olmuş. Yani kitaptaki alıştırmaları yapmanız için ille de sanatçı olmanız gerekmiyor. Her kim olursanız olun mutlaka bir yerlerde saklı kalmış, farkında olmadan ya da olarak üzerini örttüğünüz yetenekleriniz olabilir. Artık örtüleri kaldırma zamanı.

*İnfomag Dergisi Şubat sayısı köşe yazım.
*Fotoğrafın ise yazıyla pek bir ilgisi yok ama... Doğa ve çok sevdiği arkadaşlarından Beliz ile yaratıcı bir dans yaparken:)

Günün bombası

2009-02-09T14:29:00.005+02:00

Hemen yazmam gerek bunu yoksa unutabilirim, bu ağrılar yüzünden hiçbirşey düşünemez haldeyim. Şimdi efendim Doğa'nın yuvada sınıfında bir arkadaşı var; Derin. Ama başka bir ilgi var Derin'e. Sürekli mektuplar yazılıyor çiziliyor, oyuncak taşınıyor habire okula. Derin aşağı Derin yukarı evde sürekli aynı konu. Biz de ilk başlarda gülüyorduk ama sonradan tepkisiz kalmaya zorladık kendimizi. Sonraaaa, geçen hafta bendeniz bakalım bizimki neyin ne kadar farkında diye ufak bir test yaptım kendi ufacık aklımla:))
Dedim ki; "Doğa sizin sınıfa kaç erkek kaç kız var acaba?"
Bu önce durakladı baktı yüzüme. "aaaaaaa" diyebildi sadece. Sonra başladık birlikte saymaya.
O günden beri arada gelip bana "Derin erkek dimi anne" diyip duruyor.
Bu sabah evden çıkıyoruz kapıda ayakkabılarını giydiriyorum;
"Anneeee, ben Derin'i artık sevmiyorum"
"Neden kızım?"
"Çünkü o çok erkek"

PES DİYORUM ARTIK BEN DAHA NE DİYİM Kİ

Uyuştum

2009-02-08T22:03:00.004+02:00

Son 1 haftadır garip birşeyler oluyor vücudumda. Örneğin, durup dururken bir kolum uyuşuyor, ağrı bir süre sürüyor sonra ayak bileğime geçiyor, oradan boynuma, oradan başka bir yere. Geçen haftasonu boynum kitlendi. Kas gevşeticiler hiçbir işe yaramadı, kendiliğinden geçti ağrı. Psikolojik dedim kendi kendime ama halen kaskatı. Derken cuma akşamı kalça kemiğimin sağ tarafı kitlendi. Bütün gece uyuyamadım. Halen yere zor basıyorum. Veee bugün belim çılgınlar gibi ağırıyor sabahtan beri. Aylar önce belimde bir sinir sıkışması olmuştu. Doktorum çok dikkatli olmam gerektiğini, fıtığa dönüşebileğini söylemişti. Sanırım dönüştü çünkü bu ağrı ne yapsam geçmiyor. Uyuştum resmen ağrılardan.
Reiki 3'e niyetlendim. O günden beri hastayım. Çevremdekiler de hasta. Bütün aile hasta. Kanser, kalp hastası, grip, fibromiyalji, alerjik, migren...ne ararsan var şu aralar ailede. Bir temizliktir başladı bizde yine ama hadi bakalım. Yarın fizik tedavi doktoruma gideceğim Doğa'yı yuvaya bıraktıktan sonra.
Bir de yogaya dönüyorum artık kesin. Bahane yok artık gün bugündür. Ama sormam lazım önce doktora, belim için ne yapmam gerektiğini.

Süslü

2009-02-08T18:31:00.006+02:00

Ben gayet spor giyinen bir kadınım. Ama bu fotodaki süslü benim tam tersim. Hele bu aralar bir giyinmektir gidiyor. Yuvaya giderken etek ve elbise dışında birşey giymek istemiyor. Bu siyah rugan çizmeleri kendi seçip zorla aldırmıştı geçen yıl, hergün giymek istiyor. Yağmurlu havada pembe ayılı şemsiyesi olmadan çıkmıyor. Eldivenleri bile parlak pullu. Dışarı çıkarken benim lipsticklerimi sürüyor dudağına, saçını tarıyor. Kolunu kaldırıyor deodorant sürmemi istiyor. Bugün artık yiyesim geldi, dayanamadım. "Ayyy içime sokiyim seni tekrar ben orada kal" dedim. "Bebek değilim ben" dedi bana.

Tiyatro maceramız

2009-02-05T17:50:00.007+02:00

İlk tiyatro deneyimimizi yaşadık. Oyuncak müzesinde kukla tiyatrosuna gittik. Hem de çok sevdiklerimizle birlikte. Kuzen Duygu, canım Evrim ve portakalı Naz. Doğa ve Naz doğduklarından beri arkadaşlar. Hep birbirlerinin ilklerine tanık oldular, çoğu ilki de birlikte yaşadılar.

Bugün yine bir ilk olmasına rağmen gayet güzel, sabır ve ilgi ile izlediler oyunu. Tabii ara ara şu sorular gelmedi değil;
-Ne var o perdenin arkasında?

-Bu ses de ne?

-Kim konuşuyor şimdi?

-Kurt büyükanneyi yedi mi? Ne olacak şimdi?

-Perde ne zaman kapanacak?

Ve müzede aralarındaki diyalog;

Naz: Aaa bu bebeklerden alalım.

Doğa: Hayır onlar eski oyuncaklar (3 dk.önce o da aynı soruyu sormuş ve açıklamışım. Naz'a benim taklidimi yapıyor)

Oyun güzel, müze bir harika. Doğa'nın tabii en çok uzay, doktor, itfaiye ile ilgili oyuncaklar ilgisini çekti. Bebeklerle hiç mi hiç ilgilenmedi. Ama ben bebeklere ve o minik evlere bayıldım. Koysunlar önüme saatlerce oynarım.

Şimdi, canım Ömür'ün minik Alaz'ının büyüyüp kızları tiyatroya götüreceği günleri iple çekiyoruz.

2 çocuklu

2009-02-04T23:08:00.006+02:00

Yok yok başlığa bakıp sanmayın ki ikinciye karar verdim. Yok öyle birşey ama 1 haftadır iki çocukluyum. Busa'dan kuzen Duygu geldi her Şubat tatilinde olduğu gibi. Doğa, "Ablam" diyor da başka birşey demiyor. Ben ise evde bir ergenle yaşamanın verdiği huzur ve karmaşık duygular içindeyim. Bakıyorum bir ona bir kendime. Düşünüyorum, düşlüyorum Doğa'nın 14 yaşındaki hallerini. Bizimki ne yese, ne içse Duygu'ya da bir ikram bir ikram. Bütün misafirperverlik onda. Dışarda biri Duygu'ya birşey sorsa "o benim ablam" diye dikiliyor. Bana da onları izlemek kalıyor. Kitabımı da okuyorum, gazetemi de... Nereye istesek hooop gidiyoruz, nasıl olsa Duygu var ya yanımda. Hani Doğa'nın ağlama krizi tutar, inadı tutar durumları yok. Ben bir rahat ki bu 1 haftadır sormayın.
Doğa'yı okula bırakıyoruz, Duygu ile geziyoruz tozuyoruz, ufak sırlarını anlatıyor bana. Çok eşsiz anlar... ama pek bir sessiz. Üstüne gitmiyim sormamak lazım diyorum kendime. Duruyorum duruyorum yine soruyorum. Kimbilir Doğa olsa onun yerinde neler soracağım.
Doğa'da uzay muhabbetleri halen devam. Bütün derdimiz neden uzaya gidemiyor olmak. Bir roketi ve de uzay kıyafeti olsa gidecekmiş oysa ki.

Buyrun saçlar

2009-01-31T16:41:00.001+02:00

Erdem kapanı

2009-01-28T14:55:00.006+02:00

İki küçük çocuğu olan bir kadın seramik kursuna katılmak istiyor. Kursun saatleri oğlunun yüzme dersleri ile çakıştığından bu isteğini erteliyor ve kırgınlıklarını içine atarak iyi anneyi oynuyor.
Fotoğrafçılığa ilgi duyan bir baba bu merakını gerçekleştireceği bir yerin özlemini duymakta. Orta halli bir aile için karanlık oda masraflı olabilir ama salona yeni koltuk alınmasını önler en azında. Fakat günler geçer ve sonunda salona yeni koltuk alınır.
Çok yoğun çalışan bir iş adamı kendi içine çekilmek, yalnız kalmak isteyebilir. Tek başına tatile çıkmak ona ilaç gibi gelecektir aslında. Ama karısına karşı haksızlık olacağını düşünür ve bundan vazgeçer.
"Bu yoksunluklarımızı erdem haline getiriyoruz. Uzun, acı verici yaratıcılık iştahsızlığımızı bir fedakarlık gibi kucaklıyoruz. Üstün olma anlamındaki iyi olma çabalarımızı, söze ruhsallığımızı beslemek için sarf ediyoruz. Bu sık düşülen hataya Erdem Kapanı diyorum. Ruhsallık çoğunlukla sevgisiz yalnızlığa giden bir yol ya da insanın kendi doğasını reddettiği yanlış tutumlar olarak yorumlanıyor. Böyle bir ruhsal üstünlük iddiası, inkarın türlü biçimlerinden biridir. Yaratıcı için erdem ölümcül bir hata olabilir. Saygı görmek ve olgunlaşma isteği, etkisizleşmemize hatta yok olmamıza neden olabilir" diyor Julia Cameron, "İçinizdeki Yaratıcıyı Keşfedin" adlı kitabında.
Cameron'a göre, Erdem Kapanı'na yakalanan birçok kişi, sıradan gözlere kendini yok ediyormuş gibi görünmez. İyi kocalar, babalar, anneler, eşler, öğretmenler olmaya koyularak kendilerine herkesin hoşuna giden ve beğenisini toplayan sahte benlik yaratırlar. Bu sahte benlik daima sabırlı, başkalarının gereksinim ya da istekleri için kendilerininkinden vazgeçmeye isteklidir.
"Aşırı derecede erdemli bu tıkanmış yaratıcılar, çocukluklarında onaylanmamış bu asıl benliklerini yok ederler. Durmadan "Bencil olma!" sözlerini duyan asıl benlik, başkalarına hayır kendine evet diyebilen, oyun oynamayı bilen, sağlıklı, zaman zaman anarşist, rahatsız edici bir karakterdir."
Sarsıcı bir kitap. Mutlaka edinmenizi öneririm. Dergide de çok ilgi çekici diğer bölümlerini yazdım bu ay. Haftaya koyabileceğim buraya.

Kısa saç üzerine

2009-01-27T18:46:00.006+02:00

Kestirdim yine saçlarımı. Kısa saç daha bir özgür, modern geliyor bana. Bir de küpe delisiyim ben böyle renkli, değişik, büyük-küçük birçok küpem var. Hani kutular dolusu olsa yine de az gelir. Her gittiğim yerden mutlaka küpe alırım. Kısa saç ve küpe kadar birbirini tamamlayan bir ikili var mıdır acaba? Yani hediye alacaksanız küpe alın demek istiyorum özet olarak:) Neyse saça dönelim. Tam biraz uzuyor, acaba uzatsam mı diyorum her defasında. Yok yine kestiriyorum gidip. Kendimi böyle kendim gibi hissediyorum. 5-6 yıl önce uzundu en son sanırım saçım, sonra kısa saçın tadını alınca bir daha uzatamadım.

Neyse iyileşiyoruz, bugün kuaföre gittik. Doğa bu fotoda benim kuaförde kasanın yanında bulunan içi lastik balık, su ve taşlarla dolu kavanozla oynarken... tabii kavanoz yere kondu. Havluların üzerine oturdu kendisi bir güzel oynadı sularlar. Dirseklerine kadar ıslandı. Saçı kesildikten sonra Doğa'nın komple kıyafeti değiştirildi. Ardından güzel bir yürüyüş ve eve dönüş.

Hani nerde saçlar derseniz... kendimi çekemedim bir türlü kısa saçlarımla:) Çektiklerim de berbat çıktı. En kısa zamanda çekip koyarım.

Ballı ıhlamur karanfil

2009-01-26T22:05:00.003+02:00

Akşamüstü yine koyduk çaylarımızı içtik. Bir de bisküvi bandık çaya.
"Komik bardak" ya da "abla bardağı" diyor buna.

Hastalığın getirdiği yüzleşme

2009-01-25T22:43:00.004+02:00

Ne zaman bütün hayatın yükünü sırtımda hissetsem, şikayet etmeye başlasam enerjim düşüyor ve birden hastalanıyorum. Ama bu defa hastalık öyle bir geldi ki gitmek bilmedi. Taaa ki "ben iyileştim artık" diyene kadar. Evrene bu mesajı mutlaka vermek gerekiyor. Yoksa iyileşmek, ayağa kalkmak, hayatın gidişatına katılmak, sorumluluklara tekrar geri dönmek pek de kolay olmuyor. Hele ki meleğiniz de hasta ise biran önce ayağa kalkmak zorundasınız. Yatıp dinlenmek gibi bir lüksünüz yok. Çok söylendim bu hafta bıdıbıdı yedim durdum kendimi. Bu söylenmenin beni daha da hasta edeceğini bile bile, farkında olaraktan söylendim, sinirlendim, bağrındım durdum içimde. Kendimle kavga ediyorum bir haftadır. En son 5 yıl önce böyle olmuştum, sanki aynı o düşük enerjinin frekansına girdim. Girmek ne demek düştüm küt diye. Camı açıp "biri beri çekip kurtarsın buradan" diyesim geldi kaç defa. Ama kimse yok, yine kendinizlesiniz. Her zaman böyle durumlarda yalnız bırakıyor evren dersinizi iyi çalışın diye.
Neydi biliyor musunuz beni yiyip bitiren? Arada kaldım ben. 2,5 yıl oldu. Ben halen çalışmakla çalışmamak arasında bir yerlerde kaldım. Bir yanım git bir yanım kal diyor. Evden çalışıyorum ondan da mutlu olamıyorum. Full time çalışsam biliyorum ki olmayacak. Mesailer, zorunlu seyahatler... arkası gelecek. Baba da zaten haftanın kaç günü ve gecesi evde, kaç gecesi ofiste. Kuzum mutsuz olacak. En son kabullenmiştim aylar önce bu durumu böyle, bu şekilde mutluyum demiştim. Ama yine battı birşeyler, besleyememek kendimi, üretememek istediğim gibi battı bana. Boğuldum sanki yine, nefes alamadım. Yorgunum... sadece Doğa'yı 2,5 yıldır tek başıma, yardımsız büyütüyor olmaktan yoruldum. Bu işte tam olarak hissettiğim. Hani bir mola istiyorum hayattan. Bundandır sırtıma çantamı takıp çekip gitme isteğim.
Farkındalıkta kalıp bu yüzleşmeden üzerime düşeni aldım. Yarından itibaren içsel anlamda biraz çalışacağım. Biraz meditasyon, biraz nefes kendime getirecektir beni.
Sonuçlarını da paylaşırım buradan.

Hastalıklar gitsin artık

2009-01-22T12:48:00.002+02:00

Şu anda halimizi ancak bu fotoğraf anlatabilir. Kırılıyoruz hastalıktan ikimiz de. O papatya seviyor ben adaçayı. Onunkine gizlice, çaktırmadan pekmez konuluyor benimkine bal. İştahımız da yok. Belki bir kek yaparız kendimize bugün.
Bu güzel havada kolumu kaldıracak halim yok ki çıkalım biraz hava alalım. Hani şöyle bir saat uyuyabilsem... o da yok, bu cadıyla mümkün mü...39 ateşle bile dans ediyor...yorganın altına girip günlerce çıkmayasım var.

Bizde yine kaşınma seansları

2009-01-20T22:47:00.005+02:00

Böyle güzel geçti bugün. Yürüdük, gezdik, yedik içtik birlikte. Fakat şimdi 39 derece ateşle yatmakta içeride kuzu. Ben de boğazımda sanki yara varmışçasına bir acı ile cebeleşmekteyim. Sabah bir huysuzluğu vardı ve sıcaktı hep teni. Benim de boğazım zaten 2 gündür acıyordu. Ama bu hava kaçmaz dedim ve attık kendimizi dışarı. Ohhh iyi ki de yapmışız ne güzel gezdik ama.

Tabii ateşi çıkınca hemen eline yastığını aldı koşturdu bizim yatağa; "Hadi anne çok hastayım kaşı ve de sev beni". Babası gelince de "Sen kaşı, sen de sev" diye bir de görev dağılımı yaptı. Keşke hepimiz sevgiyi böyle cömertçe versek ve aynı şekilde istesek değil mi ama?

Gazete okuma özgürlüğüm yok

2009-01-19T23:26:00.005+02:00

Funda'yı okudum ve bugünü yazmak istedim. Bu aralar en büyük problemimiz, "hadi oynalayalım anne ne dersin?" şeklinde günün her saatinde kendisiyle oynamamı bekleyen bir cüce. Allah herkesin başına böyle problem versin diyorsanız siz de annem ve ailemizin diğer büyükleri gibi, buyrun bizim eve. Gazeteyi açıyorum "okuma lüffen" diyip alıyor elimden. Dergi açıyorum "hadi kes yapıştır yapalım" diyor. Odasına gidiyoruz başlıyoruz sırayla hamur, boyama... vs. Eee bir yerden sonra fenalık basıyor insana.
Bugün yuvadan aldım. Öğle yemeğini güzelce yemiş, karnı tok. Taksiye bindik. Takside uçak yaptı kendini. Kafası gözü patlayacak. "Kızım dur" diyorum seksen defa anlamıyor. Kızdım, bağırdım hafiften. "Anne bana kızma" diye başladı ağlamaya. Taksiden indik eve geldik ağlama devam. "Bi sarılabilir miyim sana?" şeklinde kucağıma geldi ve sakinledi. 2 saat anlattım: "Anneler bazen çocuklarına kızabilir" dedim.
Sonra yine başladı "gel benimle oyna" ve "gazete okumanı istemiyorum" durumları. Oturdum yine anlattım: "Anneler babalar istedikleri zaman istediklerini yaparlar. Çocuklar da yapar. Herkes birbirine saygılı olmalı" dedim. Biraz fark etti sanki. Kısa süreli de olsa izin verdi bana. Boğuluyorum bu ara. Yuva ile konuştum normal olduğunu söylediler, orada sürekli aktivite halinde olduğu için evde de aynı şeyi bekliyormuş. Ama olmaz ki ben gazete okuyabilme özgürlüğümü geri istiyorum.

Uzay muhabbeti, karadut şerbeti

2009-01-18T21:59:00.004+02:00

Bugün Kadıköy'e gittik. Alkım Kitapevi, Çiya, Tansaş'tı rotamız. Kitapçıdan yukardaki kitabı aldık; Tübitak Erken Çocuk Kitaplığı'ndan "Ayda". Bizimki bu aralar merak sardı uzaya, aya, yıldızlara. Harika bir kitap yine Tübitak'tan. Birkaç defa okunduktan sonra;
-Anne ben uzaya gitmek istiyorum.
-Tamam Doğa ama astronot olman gerek.
-Astronot kıyafetim yok ki benim ama.
-Astronot kıyafeti öyle her yerden alınmaz.
-Babam da gelsin benimle uzaya.
-Uzaya gidince ne yapacaksın?
-Mars'ı görücemm. Hadi baba uzaya gidelim.
!!!!
Bütün gece bu uzay muhabbeti uzadı da uzadı. En sonunda Serdar hayali bir oyun uydurdu. Bunlar ikisi rokete binip uzaya gittiler. Uzaydan taş (legolar) topladılar bana getirdiler. Şimdi rüyasında astronot olduğunu görüyordur büyük ihtimal:))
Bu haftasonları hiç bitmese. Bu ikisi sürekli oynasalar böyle... benim de vücudum, kafam dinlense...
Çiya'daki yemeklerden hiç hoşlanmadı. Otlu bulgur pilavını bile sevmedi. Biraz ezogelin çorba ve karadut şerbeti içti bolca. "Çok lezzetliymiş bu mor meyve suyu" diye diye 3 küçük bardağı götürdü.

Cem&Doğa

2009-01-15T23:23:00.004+02:00

2 minik tanıştı bugün. Pek bir komikti halleri. Doğa'nın bitmek bilmeyen çenesi, Cem'in cool tavırları... Film gibi izledik hallerini Yasemin'le.
Benim aklımda Doğa'dan kalan en komik ayrıntılar;
*Charlie&Lola izlerken Cem'e durup dururken: "seni seviyorum" !!
*Eve girdiğinde salondaki çiçekleri görüp gibi Cem'e: "aaa senin bitkilerin mi var?" :))
*Gayet büyük bir ciddiyetle dergisini okuyan Cem'e: "hadi oynayalım biraz ne dersin?
Ayrıca Cem'in kapkekleri de nefisti! Hepimiz oldukça fazla yedik:)
Fotoğraf makinemin hafıza kartını bilgisayarımda unuttuğumdan çekemedim foto. Yasemin koyar belki birkaç kare.
Ne kadar da yakın oturuyormuşuz ve hep aynı yerlerde gezip duruyormuşuz birbirimizden habersiz. Evren karşılaşması gerekenleri karşılaştırıyor bir şekilde bir yerlerde.
Çok sevdik biz Doğa ile yeni dostlarımızı. "Güneş açsın parka gidicez dimi anne Cemlerle" diyerek uyuduk bu gece.

"Birlik"te büyüme, öğrenme zamanı

2009-01-13T13:41:00.007+02:00

Camları kocaman, boydan boya olan olan bir cafe de oturayım, bir yandan kahvemi içeyim, bir yandan camdan insanları seyredeyim bayılıyorum. Küçüklüğümden beri hep sevmişimdir bunu. İnsanları gözlemlemeyi. Dış görüntülerinden, kişiliklerini, hayatlarını, mesleklerini tahmin etmeyi hep bir oyun haline getirmişimdir. Bir de tuvaletlerde yerdeki mozaikler, restoranlarda duvarlardaki mozaikler, farklı taşlardan insan suratları çizerdim hayalimde çocukken. İnsanların halleri, her türlü halleri hep ilgili çekti. Hep insan ve evrenle ilgili okudum,halen de okuyorum. Örneğin Tanrılar Okulu'ndaki "dünya böyle çünkü sen böylesin" cümlesi küt diye çarpmıştı suratıma. Nasıl yani? Bütün bu savaşlar, depremler, doğal afetlere bizler mi sebep oluyoruz demiştim. Sonra gerek okuduklarım gerek yaşadıklarım evrenin dengesini gösterdi bana. Olan herşeyin bir nedeni olduğunu. Sadece 1 değil 1'den fazla yaşamımız olduğunu, örneğin bu yaşamda başımıza gelmesine şaşırdığımız birçok deneyimin önceki yaşamlarla açıklanabileceğini gördüm. Bu farkındalık bir süre böyle devam etti. Yeni öğretiler geldi arkasından yine. Anladım ki dersler hiç bitmeyecek. Yazmam da tesadüf değil.
"Küçük" rehberim Doğa benden ne kadar çok zaman alsa da, bir o kadar da kendime dönmem, içimdeki beni daha iyi tanımamı sağladı. Anne olmadan önce ruhsal anlamda çok ilerlemiş olduğumu düşünürdüm. Şimdi ise geriye bakıyorum, anne olduktan sonra şu 2,5 yılda yaşadığım ruhsal gelişmeler 10 yıla bedel.
Yaşam denen döngünün maceralarını, öğretilerini bundan sonra sadece kendi küçük defterlerimde değil, bütün ayrıntılarıyla burada sizlerle paylaşacağım. Zaten paylaşıyordum ama kendime sakladıklarımı da çıkarmanın zamanı geldi. Hep birlikte öğrenmemiz gerekiyor diye hissediyorum. "BİR" olma zamanı diyorum.

Not: Bu yazıyı dün yazmıştım ama ancak bugün koyabildim. Aynı gün Brajeshwari de "BİR" olmakla ilgili harika şeyler yazmış. Lütfen okuyun... Bir de onun son postunu okuyun. Hırsız kalemlerden böyle örnek olarak koruyabilir miyiz acaba kendimizi ne dersiniz?

Kemanla buluşma

2009-01-11T22:41:00.013+02:00

İşte tarihe geçecek bir gündü. Onur, yani dayısı, Doğa'ya oyuncak keman almış. Ama oyuncak olduğuna inanmazsınız görseniz, sesi bile gerçeğe yakın. Aylardır başımızın etini yiyor "keman alın bana" diye. İşte kemanla ilk buluşma anı ve çalma çabaları. O kadar komik ki ben dudaklarımı büzüştürerek bakıyorum, hevesi kırılmasın diye gülemiyorum da. Film gibi resmen. Bir de "ben çalıyım sen kalk dans et anne" demeler başladı.

Hey gidi günler... Onur büyümüş... kızıma keman almış... hep birlikte büyüyoruz şimdi yine ne güzel

Evde tiyatro

2009-01-09T22:12:00.004+02:00

Saat 20.00'a geliyor. Odasında boyama yapıyorlar. "Dur bi saate bakıp geliyorum" der anne. Sessizce mutfağa gider. Antibiyotiğin kapağını açar. İçerden bir ses:
"İlacımı mı getiriyosunnnn? Hımmm bayılırım ben şurubuma" !!!!!!!!!!
Anne şokta!
Kaşığı görür ve başlar mırıldanmaya. 10 dakikaya yakın ikna sürecinden sonra çenesi tutup içirilir şurubu.
"Tadı kötü" diye ağlar ağlar.
Anne mutfağa gelir. O ağlamaya devam odasında.
2 dk. sonra pıtır pıtır gelir arkasından. Halen ağlıyor.
Annenin aklına şöyle bir yöntem gelir en son;
"Aaa bak ben de ilacımı unutmuşum. Hıh bir bardak su koymuştum kendime, bir güzel içiyim. Ayyy tadı çok kötüymüş. Böyyyyyyyyyyk. Üfff ne kötü tadı var pöhhh. Ama ne yapalım doktor vermiş bana içmek zorundayım dimi ama?"
Şaşkınlıkla karışık bakar, durur ve gülmeye başlar cüce. Yatana kadar "Pöh ne kadar kötüymüş bu ilacın tadı ama içmek zorundayız dimi anne" diye söylenir durur.
Anne bir defa daha anlar ki hep oyun hep tiyatroya devam... yılmadan, sabırla devam...
Yarın doktor kontrolü var. Bir de orada önemli bir rolü var annenin.

Bu hafta

2009-01-09T11:14:00.006+02:00

Buz gibi havada sahilde yürüyüş yaptım sabah sabah. Yüzüme çarpan soğuk, denizin sessizliği, kuşların sesi yıkadı içimi. Sonu olmayan bir yol olsa yürüsem bütün gün istedim. Tabii bir süre sonra sırtımdaki çanta ağırlık yapınca kablosuz bağlantısı olan bir yer düşündüm sahile yakın. Şimdi sıcak tarçınlı sütlü çayımı içerken yazıyorum bir yandan... Yani mutluyum şimdi.
Dün gece uyku tutmadı yine. Klasik yine PMS durumları bu hafta herşeyi kırıp dökesim var. Tam psikopat, paranoyak katiller gibi oluyorum itiraf ediyorum. Bir sakin, bir deli... Kadın olmak ne zor şey ya. Daha önce de yazmıştım, kadınları en yaratıcı dönemi bu aslında. Ama her ay başaramıyorum bu yaratıcılığı kullanmayı üzgünüm. Hele bu hafta hiç.
Bu hafta enerjimi toparlamakta zorlanıyorum. O kadar çok kişinin benim enerjime ihtiyacı var ki. Güçlenmem gereken bir zamandayım. Anneanneme rahim ağzı kanseri teşhisi kondu, ağır testler yapıldı, bugün sonuçları çıkacak. Serdar'ın babasını hastaneye kaldırdık. Kalp hastası, ağır durumu. Nükleer tıp deneyecekler. Bir de efendim Doğa Hanım ateşlendi Pazartesi akşamı. Boğazları iltihaplanmış! Tabii yine antibiyotik krizi yaşıyoruz. Allahım bu antibiyotiği kolayca içiren var mıdır çocuğuna nolur biri bir yöntem söylesin!! Neyse bir kaşık kaldı sanırım bu akşam bitecek. Çok sinir oluyorum çocuğa zorla ilaç içirmeye. Gönül istiyor ki hiç hastalanmasın hiç ilaç içmesin, ama mümkün mü? Hele yuvaya başladığı bu ilk sene...
Uykusuz gecelerde bu hafta bolbol okudum yazdım, sabahları erken uyandım yine yazdım. Aklıma ne gelirse, içimdekileri, dışımdakileri, herşeyi yazdım. Yazdıkça kustum sanki rahatladım biraz.
Yıllar önce Rus bir yoga hocam vardı. Bize ilk derste "neden yoga yapmak istiyorsunuz ?" diye sormuştu. Herkes kendine göre birşeyler söyledi, ben de "huzur istiyorum" demiştim. Hiç unutmam aynen şöyle demişti: "Huzuru bu dünyada boşuna arama. Dışarıdaki dünyada, hele bu dünyada hiç huzur yok. Huzur senin içinde".

Kendi yolunuza sahip çıkın

2009-01-06T13:47:00.003+02:00

Bu ay size ne yeni bir kitaptan bahsedeceğim, ne seminer ne de kişisel gelişiminiz yeni bir yöntemden. Sadece gerçek bir hikaye anlatacağım. Kendini gerçekleştirmiş 35 yaşında Mert Erkal’ın hikayesini. Mert’le tanıştıktan sonra gördüm ki onun hikayesini sizlerle mutlaka paylaşmam gerek. Çünkü çoğu zaman yaşanmışlıklar teorik bilgilerden ya da önerilerden daha hızlıca yer eder insanın ruhuna ve hafızasına.
Babasını kaybettikten sonra blog yazmaya başlamış. İşten dönüp gece yarılarına kadar uykusuz kalır sürekli yazarmış blogunda. Fakat gün geçtikçe blog dünyasına o kadar ait hissetmeye başlamış ki kendisini profesyonel iş hayatını bırakıp,yoluna bir blogger olarak devam etme kararı almış. Bu kararı almak ve uygulamaya koymak sandığı kadar kolay olmamış tabii. Annesi başta olmak üzere en sevdiği insanlar, “otur oturduğun yerde, gül gibi işin var” diyerek durdurmaya çalışmışlar onu. Ve sonunda hayalleri o kadar ağır basmış ki 10 yıllık pazarlama işinden ayrılmış. Kendisi bu süreci şöyle anlatıyor: “Bu süre boyunca tabiî ki de umutsuzluğa düştüğüm oldu ama hayallerim o kadar güçlüydü ki, her seferinde yerden düşüp tekrar ayağa kalkmamı sağladılar. Bir şeyi gerçekten isterseniz ve uğruna mücadele ederseniz, sonunda güç de olsa gerçek oluyor.”
Mert’in hayallerine ulaşma yolunda yaşadığı 2 önemli farkındalık var; Biri zihnimizin bize yarattığı engeller, diğeri de korkularımızı kendimizin yarattığı gerçeği.
Yaşadığı bu farkındalıkları ise şu şekilde ifade ediyor: “Bu süreçte hayalleri gerçekleştirmenin önündeki en büyük engelin yine insanın kendi zihninin yarattığı engeller olduğunu keşfettim. O küçücük kafatasımızın içinde kendimize ait bir gerçeklik yaratıyoruz ve işin komik tarafı, bir süre sonra da bu gerçeklik hayatın kendisi oluyor bizim için. Bu tespiti yaptıktan sonra insan, hayatı daha sıkı bir şekilde sorgulamaya başlıyor. Ben bu sorgulamayı yaptım ve kafatasımda birkaç delik açıldı. Bu şekilde sınırsız olanaklarla dolu bambaşka bir dünya ile tanıştım. Beynimde yarattığım korkuların yersiz olduğunu ve istersem hepsinin üstesinden gelebileceğini anladığım an benim hayatımın dönüm noktasıdır.”
Mert şu anda ne mi yapıyor? Tamamen kendi yaratıcılığı olan web sitesi ile doğu ve batı arasında köprü görevi görüyor. Bloggerlara pazarlama, içerik, tasarım ve daha birçok farklı alanda önerilerde bulunduğu sitesinde sadece İngilizce yazıyor. Hedefi alanında dünyada en iyi olmak, marka olmak.
Kendi deyimiyle basit yaşamayı deneyimlemiş ve daha önceki profesyonel iş hayatına göre çok daha mutlu ve huzurlu olduğunu söylüyor.
Mevcut işinden ya da genel olarak hayatından memnun olmayanlara Mert’in önerileri ise şöyle; “Eğer siz de işinizde mutsuzsanız, bir şeyler yaparak içinde bulunduğunuz kısırdöngüden kurtulmak istiyor, ancak kendinizin ve sevdiklerinizin yarattığı korkular her seferinde sizi frenliyorsa bu konuda bir şeyler yapmanın zamanı gelmiş demektir. İşe, beyninizin sizi frenlerken yarattığı mükemmel bahanelerin hemen hepsinin üstesinden gelebileceğinize kendinizi inandırarak başlayın. Bütün bu bahaneleri yaratan siz olduğunuza göre, onları ortadan kaldıracak da yine sizsiniz. Beyin kıvrımlarınızı bahaneler üretmek yerine, çözüm yolları üretmek için kullanın. Kendinizi keşfedin, sınırlarınızı zorlayın, kendinize zaman ayırın, bolca okuyun, negatif insanları hayatınızdan çıkarın, zamanın kıymetini bilin, bol bol yürüyün. Yalnız kalın.Yalnızlık yaratıcılığı körükler. Öncelikle ne istediğinizi keşfedin, sonra da bu hedeflere ulaşmak için atılması gereken adımları tespit edin. Sonra da kararlı bir şekilde yola koyulun.”
Mert’in bu hikayesinden umarım siz de kendinize düşenleri alır ve de kullanırsınız. Kişisel gelişim kitapları, seminerler gerçek anlamda hayatınızın içinde yer almadıkça bir işe yaramıyor. Her zaman en iyi cevap yine kendinizde, içinizde. “Hayal gücü, bilgiden daha önemlidir” demiş Einstein. Lütfen siz de hayal etmekten korkmayın, korkularınızla yüzleşin ve kendinize karşı dürüst olun. Ancak bu şekilde hayattaki gerçek amacınıza ulaşır ve hem işinizde hem de özel yaşantınızda gerçek mutluluğa ulaşabilirsiniz. Engeller, iç sorgulamalar, olumsuzluklar hep vardı ve hep olacak. Bunları hayat dersleriniz olarak görür, kabul ederseniz yolunuz sizin bile şaşıracağınız bir şekilde açılacaktır. Yeter ki siz kendi kendinizin ışığı olun.

*İnfomag Ocak sayısı köşe yazımdır.

2009 itibariyle Doğa'dan...

2009-01-03T21:12:00.011+02:00

* Ne zaman "hadi müzik dinleyelim" desem, "aaaa hadi gülen kadın cd'sini koyalım" diyor. Yani Amelie Soundtrack demek istiyor!

*"Dans cd'si istiyorum" dediğinde anla ki nefes cd'sinin ilk şarkısını yani Breath isimli şarkıyı istiyor. Kundalini yapılan şarkı!

*"Hadi meditasyon oyunu oynayalım" dediğimde zıplayıp dans etmeye başlıyor. Bütün hayatı neredeyse dans ve zıplamak. Kendinden geçiyor resmen.

*"Dur şimdi makarnaları süzmemiz gerek" dediğimde hemen çekmeceden bir çay süzgeci alıp, "ben de kendi süzgecimle süzecem" diyor.

*Kırmızı lahanaya Mor Yarasa diyor. Ne dersen de mor yani! Neden kırmızı lahana diyormuşuz biz yanlış söylüyormuşuz. Yarasa kısmı ise bir muamma:)

*Oyuncak telefonunu teleskop yapıp tuvaletini yaparken jüpiter ve marsı gördüğünü iddia ediyor.

*Bize su getiren çocuğa geçen gün "ben seni çok seviyorum abi" dedi. Yediği bademlerden uzattı verdi bir de.

*Ne zaman kızacağım birşey yapsa o an bana bakıp sırıtarak "çok komiğim dimi anne" diyor.

* Her türlü neden sorusunun yanıtı aynı. Örneğin, "Doğa neden bitirmedin yemeğini?"

-"Ondan diye"

ya da "Neden atıyorsun oyuncaklarını öyle?

-"Ondan diye"

*Ne zaman hasta olsam ya da bir yerim acısa, ağrısa, "merak etme öperim geçer" diyor ve ayağım da olsa gelip öpüyor:)

Sevmenin ötesi bir duygu bu, her anne yaşar; hani içine sokasın gelir ya tekrar.

Nasıl tanımlamalı bilmem ki... Kelimelerin yetmediği bir yer ya da ben ifade edemiyorum yazımla... Ne yazsam sığı kalacak sanki...

Sevdiğim yerler

2009-01-02T21:12:00.006+02:00

İlkay beni sobelemişti geçen yıl:)) Ancak yazabiliyorum. Buyrun bakalım sevdiğim yerlere;
1. Evim; Tapınağım, huzur bulduğum yer.
2. Annemlerin evi; Herşeyimi paylaşabildiğim kendi evim dışındaki tek yer.
3. Beyoğlu Tünel; Ara sokaklar, ikinci el dükkanlar, antikacılar, incik-boncukçular, her biri birbirinden şirin cafeler.
4. Havaalanı; Kokusunu bile severim havaalanlarınıın. Hepsini dip bucak gezerim. Hep bavulum sırtımda gezeyim, hatta havaalanında yaşarım ben evim olmasın yani bu derece diyim...
5. Remzi kitapevi; Bağdat cd. üzerindeki
6. Kahve Dünyası; Feneryolu ışıklardaki - Doğa'yı yuvaya bırakıp oraya konuşlanıp kitap okuyorum.
7. Adem Baba; Çıtırrrr balık + rakı
8. Bodrum; Çocukluğumdan beri vazgeçemediğim deniz

9. San Francisco; başka birşey var orada. Bir defa gittim, üstelik yalnız başıma gittim, ama hiç unutamadım.

10. Kadıköy ve de özellikle Moda; Kadıköy balıkçılar, pazarın kurulduğu çarşı, Bahariye cd., Baylan Pastanesi, Şekerci Cafer Erol, Çiya veee Moda çay bahçesinin manzarası.

Yeni yıl yazısı

2008-12-30T22:15:00.007+02:00

2008'in getirdikleri;

*2007'nin son günlerinde yeni yıl için daha fazla sabırlı olabilmeyi dilemiştim kendim için. Hem hayata hem de Doğa'ya karşı. Ne oldu biliyor musunuz? Öyle sabrımı sınayan olaylar yaşattı ki bana bu yıl. Diyorum ya hep isteklerimizde dikkatli olalım, kurduğumuz cümlelere dikkat edelim diye. Hep olumluda kalmak gerek, olumlu tarafından istemek gerek.
Sabır konusunda oldukça yol aldım bu yıl neyse ki ama bitmez tabii bu yollar, hayat devam ettikçe devam edecektir.. Kabullenmek ve gerçek anlamda direnmeden teslim olmanın ne demek olduğunu gördüm. Daha önceleri de gördüm sanmıştım ama bu defa başkaydı. Hayat gerçekten sınadı beni. Bütün sorumluluklarımın üstesinden kendi başıma gelmem gerektiğini öğretti bana.

*Çoook çok önemli bir yıl kişisel gelişimim açısıdan; transformal nefes semineri ve kuantum terapisi gibi iki dönüm noktası var ki mihenk taşı sayılası deneyimler her ikisi de.

*Kişisel gelişim konularında İnfomag'da yazmaya başladım bu yıl.

*Blogum manevi anlamda her gün daha fazla keyif vermeye başladı. Harika dostlarım oldu bu blog sayesinde. Dostluk kavramını bir defa daha düşünmeme, sorgulamama neden oldular ayrıca.

*Veee yılın son ve en güzel hediyelerinden biri de 7 cüceler olarak anatema'da buluşmak oldu tabiii. Aynen böyle birşey dilemiştim 2007 sonunda. Hatta yazılı duruyor defterimde:))

*Meleğim büyüdü 2,5 yaşında oldu. Yuvaya başladı. "Anne seni o kadar çok seviyorum ki" dedi bana bu yıl.

*Dedemin vefatı, hem annemin hem de babamın çok sürpriz ve riskli ameliyatları bile bu yılı hafızamda olumsuz olarak kaydetmedi. Tam tersi sevginin gücünü, evrenin dengesini bir kez daha öğretti.

2009'dan diliyorum ki;

*Ruhsal gelişimim için neye ihtiyacım varsa onunla ilgili eğitimler çıksın karşıma ve bu eğitimlere gidebilecek zaman ve de para gelsin.

*Dergideki köşem için ilginç örnekler, hikayeler, röportajlar yakalıyım.

*Yolumu aydınlatacak kitaplarla tanışayım.

*Artık lütfen bir mucize olsun ve kendi evimizi alabilelim.

*Doğa yuvaya tam gün gitmeye başlasın, çok sevsin okulunu, çok istediği baleyi öğrensin, keman çalabilsin, hep dans etsin, sevdiği gibi hiç susmadan çığlıklar atsın, zıplasın yatak tepesinde dakikalarca, yağmurda koşsun eğlensin, daha fazla sebze, meyve yesin.

*Bana sevgiyle bağlı olmayan dost sandıklarım uzaklaşsın benden.

*Blog daha da gelişsin,daha kalite içerik üreteyim.

*Tekrar yogaya başlıyım.

*Daha fazla tatile gidebilelim 3ümüz.

Yeni yıl yazımı bitirirken size aşağıda yazanları hediye ediyorum. Tanrılar Okulu'nun yazarı D'Anna ile röportaj yapmıştım bu yıl. Kendisi bütün inceliğini ortaya koymuş ve bir yılbaşı kartı göndermiş. İçinde yazanlar şöyle;

'' Düşlenenle değil, içindeki düşleyenle ilgilen.

En büyük devrim, tüm girişimlerin en büyüğü, hatta tek ve en anlamlı olanı, kendini değiştirmektir. "

Prof. S. D'Anna

Dünya

2008-12-30T12:40:00.006+02:00

Hiçbirşey yazasım yok.
Gazze'deki insanların fotoğrafları gitmiyor zihnimden...
Doğu'da kar altında kalan evler, okula gidemeyen çocuklar, 7 kişi bir odada yaşamaya çabalayan insanlar...
Ekonomi, tepemizdekilerin saçma sapan demeçleri, medyanın körler sağırlar birbirini ağırlar hali...
Üzgünüm ne yılbaşı ne de kar sevindirmiyor beni bugünlerde...
2012 geliyor farkında mısınz?
Farkında mısınız dünyada herşey kötüye gidiyor? "Kötü" nün anlamı değişiyor, form değiştiriyor.
Dünya dönüşüyor farkında mısınız?
Farkında mısınız bu gidişatın ne gibi sonuçlar doğurabileceğinin?

Maya kehanetlerine göre 22 Aralık 2012 tarihi dünya için çok önemli. Çünkü bu dönemde içinde yaşadığımız çağ sona ererek yeni bir çağ başlayacak. Büyük bir tufanla gelecek olan bu yeni çağın ipuçlarını ise bilim adamlarına göre iklimsel değişimler sayesinde şimdiden gözlemleyebiliyoruz. "Beşinci kutupsal kayma" olarak adlandırılan bu değişimde daha önceki değişimlerde olduğu gibi yine kutupların manyetik alanının değişmesiyle meydana gelecek.
Kutuplar yer veya açı değiştirdiğinde kutuplarda buzlar eriyor. Kaldı ki, küresel ısınma sonucu şu anda Kuzey Kutbu'ndaki buzullar zaten erimeye başlamış durumda. Mayalar'a göre de daha önce yaşanan dört çağda tıpkı bu şekilde sona erdi.

Yeni çağa hazırlanmak için içimize dönelim. Kendi içimizde de dönüşümü başlatalım ki dünyaya, evrene ışığımızı yayalım.... Meditasyonlara devam...

Güzel yaşamanın sırrı

2008-12-28T09:10:00.002+02:00

Düşün insanı Kate Soper’e göre, insanların kazanç elde etme ve büyüme bağımlılığından kurtulmalarıyla yaşam, daha kötü değil, çok daha güzel olacak...
1970’lerde çok az kişi bilim insanlarının küresel ısınmayla ilgili uyarılarına kulak asıyor, çok daha az kişi ekonomik büyümenin önüne geçilmesiyle çevrenin korunabileceği görüşünü ciddiye alıyordu. Günümüzde ise bu görüşlere çok büyük bir ilgi gösteriliyor. Artık yaşanabilir bir gezegene sımsıkı tutunmakla küresel pazarın genişlemeye dayalı hedefleri arasındaki çelişkiden giderek çok daha sık söz ediliyor.
Gelgelelim, suların yükseleceği ve ortalığın sıcaktan kavrulacağı yönündeki uyarılara kulak asmayan ve ısrarla büyüme hedefini körüklemeyi sürdüren Kral Canute gibi bir tavır sergileyen insanlar ve onları yöneten hükümetler, günümüzde de bu çelişkiyi büyük ölçüde görmezden geliyorlar.
Bu davranışın ardında yatan temel etmenlerden biri, sürdürülebilir bir ekonominin kaçınılmaz olarak yaşamlarımızı daha kötüye götüreceği yönündeki yaygın sanıdır. Çevreci eylemlere katılanlar bu yüzden insanları ilkel koşullara sürüklemek isteyen gerici insanlar olarak değerlendirildiler. Küresel ısınmayı ciddiye alanlar, belki de bu görüşe karşı çıkmak amacıyla, mevcut koşulları sürdürmemize olanak tanıyan teknik çözümlere odaklanma eğilimindeler.
Büyümenin “yüksek” yaşamı
Yaşamın hemen hemen tüm keyifli yönlerinin ve özlem duyulan unsurlarının bizlere mutluluğun tek yolunun alabildiğine tüketmekten geçtiğini iletmeye çalışan reklamlarla yansıtılmaya çalışılmasının bir yararı yok.
“Yüksek” yaşam düzeyinin beraberinde getirdiği gerginlik, tıkanıklık, sağlıksızlık, gürültü ve pislikten kaçınmanın verdiği mutluluktan söz edildiğine çok ender tanık oluyoruz.
Gerçekte, çalışmanın ve maddi değerlerin ağır bastığı günümüz yaşamının insanlara pek de keyif vermediği ve daha az çalışıp, daha az ürettiğimiz sürdürülebilir bir topluma geçişin, bizleri çok daha mutlu edeceğini ortaya koyan bir yığın kanıt var.
Örneğin, araştırmalar, mesleğe bağlı hastalık ve bunalım oranlarının çalışma süreleri ile bağlantılı olduğunu ve belli bir gelir düzeyine ulaşıldığında daha fazlasının insanın mutluluğunu arttırmadığını ortaya koyuyor.
Ekonomik sistemimizin yoğun iş tempomuz nedeniyle yitirdiğimiz birtakım yaşamsal zevkleri bizlere para karşılığında satıyor olması, içinde bulunduğumuz durumun saçmalığını açıkça gözler önüne seriyor. Turizm şirketleri bizlere “nitelikli zamanı”, yemek şirketleri “ev yemeklerini” pazarlıyorlar; arabalar yüzünden sokaklarda rahat yürüyemeyen insanlar koşu bantları için spor ve cimnastik salonlarına bir yığın para ödüyorlar; insanlar şirketler kanalıyla eş ve arkadaş buluyorlar. Ekonomide büyüme sürdükçe, tüketim kültürü bunu kabullenme isteğimize daha da çok bel bağlıyor.
Hayatın farklı boyutu
İnsanlar yaşamın yalnızca çalışıp harcamaktan ibaret olmayıp, daha farklı bir boyutunun da olabileceğini giderek fark etmeye başlıyorlar. Alabildiğine gergin bir yaşam biçeminin olumsuzluklarından etkilenen insanlar, sahip oldukları değerleri ve ulaşmak istedikleri hedeflerini yeniden gözden geçirdiklerinde daha basit bir yaşam sürdürmeye karar veriyorlar.
Topluca daha az çalışılan bir yaşama geçilmesi insan, mal ve bilgi dolaşım hızının düşmesine, buna bağlı olarak da kaynak kullanımı ve karbon salınımının azalmasına neden olacaktır. Bu durum insanların yaşam biçemlerinden ödün vermelerini gerektirmekten çok, onlara sayısız yararlar sağlayacaktır. Böylelikle insanlar ailelerine ve özel yaşamlarına çok daha fazla zaman ayırabilecekler, her gün iş ile ev arasında gidip gelmek yerine, yürüyüş yapmanın, bisiklete binmenin ya da kürek çekmenin keyfine varabilecekler. Market alışverişleri azalacak, yerel dükkânlar yeniden canlılık kazanacaktır.
Tüm bunlar kentsel ve kırsal yaşamın dönüşümden geçmesine neden olacak, insanların daha derinlikli düşünmelerine ve koşuşturma nedeniyle ihmal edilen cinsel yaşamlarına daha fazla zaman ayırmalarına olanak sağlayacaktır. “Nitelikli yaşam” konusundaki bu farklı görüşler, daha az gelişmiş ülkelere de esin kaynağı olup, onların gelişme ile ilgili eğilim ve hedeflerini yeniden gözden geçirmelerini sağlayabilir.
Yeni bir hayat
Doğal olarak insanlar her gün biftek yemek, sıcak küvette banyo keyfi yapmak, süslenip püslenmek ve başka ülkelere yolculuk etmek gibi birtakım alışkanlık ve zevklerinden vazgeçmek zorunda kalacaklar. Ne var ki sürekli konfor, insanın ruhunu okşayabileceği gibi, kimi zaman çok sıkıcı da olabilir. İnsanoğlu yaratıcılığı sayesinde kendine mutlaka çok daha çevre dostu zevkler ve coşkular bulacaktır.
Durağan durum ekonomisine geçme fikri ilk bakışta insanın gözünü korkutabilir. Ancak Herman Daly’nin de belirttiği gibi, bugünkü üretim, çalışma ve tüketim temposunu, değil önümüzdeki yüzyıla dek, birkaç on yıl daha sürdürebileceğimizi düşünmek bile abesle iştigal etmek olur. Ekonomik kargaşanın yaşandığı ve hükümetlerin küresel ısınma karşısında olumsuz bir tavır sergiledikleri şu günlerde, bu konuya daha dürüstçe yaklaşmak- özellikle de politikacıların sürdürülebilir bir toplum yaratma hedefine odaklanmaları durumunda- ortak bir bilincin gelişmesinde son derece etkili olabilir.
Kim kimdir? Londra Metropolitan Üniversitesi görevlilerinden olan Kate Soper gereksinim ve tüketim kuramı ve çevresel felsefe uzmanı. “What’s Nature? Culture, politics and the non-human= Doğa Nedir? Kültür, politika ve insan dışı” adlı kitabın da yazarı olan Soper, kısa bir süre önce alternatif hedonizm üzerine bir araştırma projesini tamamladı. Rita Urgan (New Scientist 18 Ekim)
Kaynak: Cumhuriyet Bilim-Teknik / 26 Aralık 2008

Bugün

2008-12-26T17:16:00.010+02:00

Bugün o kadar çok yazacak şey var ki nereden başlasam bilemedim. En iyisi yukardaki fotoğraftan bahsetmek biraz. Bu fotoğraftaki muhteşem güller dün akşama doğru geldi. Hayır sakın "bak şu görgüsüze çiçeğin resmini çekmiş sayfasına koymuş" demeyin çünkü anlatacaklarım var size. Efendim biz evlenmeden önce bunlardan benim ofise yağardı. Abartmıyorum neredeyse her gün başka çiçek gelirdi. Bunun dışıda çilekli tartlardan tutun da çeşitli hayvancıklar, çikolatalar...neler neler. Çok sürprizcidir... Sevdiği kadını yere göğe koyamaz. Tam bir balık o, deli romantik, aşık olunca dağları delen cinsten yani. Ama gelin görün ki bizim bu sürpriz durumları evlendikten bir süre sonra da devam ettikten sonra azalarak kesildi:)) Bu fotoğraf gerçekten de 4 yıl öncesine götürdü beni. Bir defasında İsveç'e gitmiştim iş seyahatine. Otel odasına bir girdim masada güller!... Eve gelen boyum kadar bir pembe panter.... Ofise gelen bir çilekli tart ve içinde şöyle bir not: "Dayanamadım bir dilimini yedim"... Bunları ilk defa yazıyorum, hiçbir yere not etmemiş olduğumu fark ettim. Sanırım evlendikten hemen sonra hamile kalmamdan olsa gerek:)) Hayır işin kötüsü alıştım ben bu sürprizlere, hep istiyorum hep! Arada kesinti olmasın lütfen... İlgili kişiye duyurulur...!!!

Bu fotoğraftaki kişi ise iyileşti ve bugün yuvaya gitti koşa koşa. Her gün böyle sevinçle gitmiyor tabiii ama bugün yılbaşı partisi vardı okulunda. Bizimki de melek oldu. Parti biteli çok oldu, okuldan aldım eve geldik ama halen bu şekilde oturmakta evde, kelebek kanatları ile durmakta.

Bugünle ilgili bir de diyalog var kayıtlara geçilesi var ama o da Anatema'da.

4 yıl önce bugün

2008-12-25T15:57:00.004+02:00

...........lapa lapa kar yağıyordu ve ben şövalyeme evet dedim. Çook eskilere dayanıyor bizim hikayemiz. Bu yaşama değil taaaa birkaç yaşam öncelerine. Nice yıldönümleri ruhumun öbür yarısı...

Hasta kuzuyla evde 4.gün

2008-12-24T15:55:00.008+02:00

Ağacımızı farklı amaçlarla kullandık. Oyuncakları üstüne bir yerlere sakladık, astık.

Biriktirdiğimiz taşlarımızı boyadık. Büyük taşlar Antalya'dan, balayımızda toplamıştım deniz kenarında. Küçük taşlarda Doğa'nın sokaklardan toplayıp getirdikleri.

Kullanılmayan kedi maması takviminden kedileri kestik, yapıştırdık, boyadık, resimler çizdik. Alüminyum folyo da Doğa'nın fikriydi.

Bunların dışında suluboya, parmak boyası, tabiki aralarda dvd, birlikte yemek pişirmek, mercimek ve pirinçlerle ayrıştırma oyunu...vs. diğer aktiviteleri saymıyorum bile.

İmdatttttttt yaratamıyorum artık bir aktivite!!

Ateşi dün gece düştü ve bir daha çıkmadı.

Neyse ki dans etti bugün sonunda, sanırım iyileşiyor:))

Mim

2008-12-24T14:51:00.006+02:00

Enerji beni mimlemişti ama hastalıklardan kendime gelip bilgisayarımın fotosunu çekemedim Görüldüğü üzere masaüstümde birşey yok çünkü bilgisayarım uçmuştu geri geldi:)) İçine tavuk girmiş gibi ses çıkarıyordu en son. Yani tamirden geldi kendileri:) Bu balıklı bardak ise efendim yıllar önce Kaş'tan alınmış olup hand-made, benim için çok özel kahve bardağımdır.

Şimdi benim de birilerini mimlemem gerekiyor; Brajeshwari ve Turkuazdeniz'i mimliyorum. Bilgisayarınızda masaüstünüzde ne var? Hadi bakalım..

Kuzum hasta

2008-12-22T22:31:00.006+02:00

Cuma gecesi Serdar : "Doyamıyorum ben bu pisimize alalım yanımızda yatsın bu gece öyle sarılalım sıkı sıkı"
-Saçmalama iptal de iptal
-Ne iptali birlikte yatmak istiyorum kızımla keşke gelse şimdi hep birlikte yatsak
-Nereden çıktı şimdi bu? Ne güzel uyuyor çocuk kendi yatağında bırak dokunma.

Ertesi gün sabaha karşı Doğa ateşlendi ve 2 gecedir yanımızda yatıyor. Halen ateşi düşmedi. Bugün gündüz 3 saat salondaki kanepede uyudu. Hiç olabilecek birşey değil gündüz uykusu bizim için. Badem, ceviz bile yemiyor. Daha doğrusu hiçbirşey yemiyor. Bütün gün cornflakes ve süt sadece. Uyuturken "Kaşı ve de sev beni anne" dedi. Ahhhh cümle içindeki bu "ve de"ler beni öldürecekkkk.
Bütün gece seviyorum, kokluyorum yanımda ya...

Issız Adam

2008-12-21T22:04:00.003+02:00

Bence "Issız Adam" filminin adını, "Arızalı Adam" ya da "günümüz erkeği" olarak değiştirmek gerek. Tabii çok fazla genelleme yapmak yanlış olur ama kendimi alamıyorum böyle düşünmekten. "Ben seni hak etmiyorum" diyor ya adam kadına, işte bu laflar beni güldürüyor artık. Tam arıza bunlar!
Bir de en çok neye takıldım: O bohem kadın evlendikten sonra ceket pantalon giyen ve inci kolye takan bir başka kadın olarak çıkıyor adamın karşısına. Neden acaba evlendikten sonra herkesin bir inci kolyesi olur değil mi ama ne komik!
Neyse güldüm bir yandan ama o son sahnede kopmuşum artık zırıl zırıl ağladım. Ne arızalar geldi gözümün önüne, bir de sonra kendi arızalı hallerimi hatırladım bir ağladım bir güldüm...karıştım bugün.

Bakın nasıl yaratıyoruz

2008-12-19T15:59:00.006+02:00

Yakınlarımda biri, isim veremiyorum. Sürekli bize gelip gider. 2 büyük oğlu var. Biri lise, diğeri de ortaokulda. 39 yaşında. Doğa'nın doğumundan beri aynen şöyle söylenir durur: "Allahım bana neden bir kız çocuk vermedin. Bu oğlanlarla uğraştırıyorsun beni. Bak Özgür nolurdu benim de böyle bir kızım olsaydı. Hani oğlanlarım da canım benim ama kız çocuk çok isterdim."
Ama bunlar beni ve Doğa'yı gördüğü her defasında tekrarlanır. Kaç defa uyardım: "Yapma bak söyleme böyle, yoksa olur." Anlatmaya çalıştım hayatımızı aslında kendimizin yarattığını.
"Saçmalama, bu yaştan sonra artık." dedi. Son zamanlarda her ay "ya hamileysem" telaşı yaşadı hatta ortada hiçbir ihtimal yokken. Çağırdı da çağırdı yani kucak açtı neredeyse ve buyrun...
Geçen hafta: "Özgür, ben hamileyim" dedi.
Ve dün aldırdı bebeğini. Mecburdu. Bakabilecek durumu yok. Eşi de istemedi.
Dikkat edelim; Ağzımızdan çıkan her kelimeye, düşündüklerimize, hayallerimize...

Rastlantılar

2008-12-18T21:22:00.003+02:00

Yılın son 2 haftası aldı başını gidiyor. Bu aralar rastlantılar hakim hayatıma. Neredeyse her hafta birşeyleri değiştirebilecek güçte rastlantılar oluyor. Sorgulamaya devam ben tabii yine, hem kendimi, hem çevremi...ama rastlantıları hiç sorgulamıyorum. Vardır bir nedeni diyip açıveriyorum kapılarımı. 2009 mucizelerle geliyor biliyorum, hissediyorum.

Çay

2008-12-16T17:38:00.003+02:00

Sabah uyandı "boğazım acıyor" diye. Hemen bir bardak ballı ıhlamur karanfil çayı. Kendisinin favorisi olur! Bir güzel içti. Yanında ne yedi? Ceviz, badem, nutellalı ekmek. Kahvaltı etmek istemedi. Bir insan bu kadar kuruyemis sevsin ben anlamadım gitti...
Karnıbaharı çiğ çiğ yiyen ben, istiyorum ki ailece meyve sebzelerle yatıp kalkalım ama baba-kız sanki bana muhalefet için doğmuş bunlar. Dolaplardan çikolata, kestane şekeri, kuruyemişler taşıyor. Hadi ceviz, badem yesin bolca ona itirazım yok ama bir çikolata sevdası var ki ikisinde de sormayın. İmdat demek istiyorum.
Fakat bir yandan bu cücenin çayı sevmesi hoşuma da gidiyor çünkü Serdar çay ve rakı sevmez. Yani benim en sevdiklerim:( Kendi başıma çay içmekten sıkıldım ben, bu hatun büyüse de şöyle bir karşılıklı çay keyfi yapsak.

Ortak bi yer açıyoruz!

2008-12-16T08:52:00.003+02:00

Biri "anne" diye seslenmezse bana birkaç saat, kimbilir belki de deliririm. İşte tam da bu yüzden ana temayla temas içerisindeyim.

anatema'da ben ve altı kişi daha, paylaşacağız. hayat daha neşeli, daha kolay, daha çekilir olsun, bir sürü kadın bir araya gelsin ve her şey daha "çiçek gibi" olsun diye yazacağız. çiçek gibi olsun her şey. su gibi olsun. hepimizin hayatın renklerine, ipuçlarına ihtiyacı var. bu site bu yüzden yedimizden hepinize...

ben fasulyeden yedinci anne aday adayı..bıyık altından gülünen..."ya evet yaparsın belki"..."hmm ben de doğurmadan böyle konuşuyordum"..."görürüm ben seni" denilen...denilirse denilsin..doğurmadan önce konuşayım da..nasılsa doğurduktan sonra göreceğim diyen...

Yedi kadının uzaklarda olanıyım ben, Meksika Körfezi' ne yakın olanı. Eteğinde yosunlar, saçlarında martılar, içinde binbir renkli balık olanı! Balkonunda şeker pembe begonvili olanı...

Ben adı gibi özgürlükle kafayı bozmuş, ama çocuktan sonra bir de güzel ağzının payını almış olan kadın. Şimdi minik kelebeğimle birlikte öğreniyorum gerçek özgürlüğü, sabretmeyi ve koşulsuz sevgiyi.

2004 temmuz'unda oğlum doğdu. onun uyuduğu saatlerde, aklıma takılan şeyleri, dünyada olup bitenleri internette bulmaya çalışırken arkadaşım bana bi blog gösterdi. o günden beri, kayda değer bulduğum ayrıntıları bloga işliyorum. o blog sayesinde bir araya geldiğim 6 kadınla şimdi ortak bi yer açıyoruz.

Gidilecek yerler, önerilecek deneyimler, okunası kitaplar, yenilesi yemekler var. Çocuklu bir normal ya da belki anormal bir hayat var umut ettiğimiz... Bizde eksik kalanların burada doldurulması umudu var kısacası...

14 yıl önce

2008-12-14T16:43:00.006+02:00

Kitabın ilk sayfasında sağ üst köşesinde Tüyap '95 yazıyor. Sayfaları sararmış hafif. Biraz önce kütüphaneyi karıştırırken bir göz gezdiriyim dedim. Bir de baktım bazı yerlerin altını çizmişim. İşte sizlerle çizilmiş yerleri paylaşıyorum aşağıda. Bu benim iç yolculuğumda sanırım ilk kitabımdı. Kimbilir nasıl şaşırdıysam o zaman bu cümlelere.
Bugünkü "ben"de halen heyecan veriyor bu cümleler. Yaşanmış 14 yıla bakınca çok daha anlam kazanıyorlar.

"Korkunun olduğu yerde de akıl çalışmıyor. Daha siz henüz gençken korkunun yerine özgürlüğün olduğu bir ortamda yetişmenin yolunu aramalısınız."
"Yaşamak insanın doğru olanı kendi çabasıyla bulmasıdır. Bunu da ancak özgür olduğunuz zaman yapabilirsiniz."

"Özgürlük korkuya, zorlamaya, güvence içinde olacağım diye didinmeye izin vermeyen bir ruhsal durumdur. "

"Birşey olmak istediğimiz andan itibaren özgürlüğümüzü yitiriyoruz."

"Sevmek bir karşılık beklememektir. Sevdiğiniz zaman bir şey verdiğinizi bile düşünmemelisiniz. ancak böyle bir sevgi özgürlükle uzlaşabilir."

"Gerçek yaşam, sevgi dolu olmayı, sessizliğin tadını almış, bol deneyimle yalınlığı biraraya getirmiş olmayı gerektiriyor; önyargıların, korku ve kör inançların, umutların çelmelemediği, berrak, düşünmeye yetenekli bir zihne sahip olmayı gerektiriyor."

2008-12-13T12:14:00.001+02:00

Kestane ve keçi boynuzundan sonra hayatıma bir vazgeçilmez daha girdi: Zeytin Reçeli. İnanamazsınız tadına!

Karışık hisler

2008-12-13T11:24:00.004+02:00

Doğa'nın doğumundan itibaren küçülmüş kıyafet, ayakkabı, çorap, uyku tulumu, mont ne varsa veriyorum bugün. İhtiyacı olanlara gitsin, enerjimiz ve sevgimiz onlara geçsin istiyorum. İkinci çocuk zaten hiç istemiyorum şimdi çok net açıklıyorum dostlar size; herşeyi veriyorum. Hayat ne gösterir bilemem ama bugün böyle hissediyorum ve bu hissi kabul etmek beni mutlu ediyor.
Annesi ve babası ona bir çorap bile alamayacak durumda olan 1 yaşında bir minnoşa gidiyor çoğu. Diğerleri de daha küçük bebişlere. Yazarken bile gözlerim doluyor hem mutluluktan hem de hüzünden. Doğa'ya istediğimizi alabiliyor olmak ne büyük bir nimet! Bunu anlamasını çok istiyorum ve sükretmesini.

Bayramın bendeki sonuçları

2008-12-11T21:32:00.007+02:00

Düşünüyorum. Bayramın ilk gününden beri iyice battı bana bu bayram ziyaretleri. Yok sanmayın ki çok ziyaret yaptık. Sadece birinci derece yakınlarımıza gittik kadar yani kalpten sevdiklerimize. Şu birkaç gündür kendimi ve çevremi sorgulamalarım sonucunda bakın ne sonuca vardım; belki siz de sorgularsınız kendinizi biraz...
*Bayram ziyaretlerinin çoğunu sadece görev olduğu için yapıyoruz.
Yapmasak ne olur? Ayıp mı olur? Kime ve neden?
*Ziyaretlerinize isteksiz gidiyorsanız büyük ihtimal ziyaret edeceğiniz insanları sevmiyorsunuz.
Sevmek zorunda mısınız? Neden seviyor gibi yapıyorsunuz?
*Ziyaretleriniz sonrasında büyük ihtimal eşinizle ya da başka bir akrabanızla diğer akrabaların dedikodusunu yapıyorsunuz. Kimseyle konuşmasanız da içinizden konuşuyorsunuz. Yani yargılıyorsunuz. En çok hangi yönleri sizi rahatsız ediyor? Acaba sizde de var mı bu rahatsızlık duyduğunuz yönler?
Eşinizi, eşinizin ailesini, annenizi, babanızı, dostlarınızı, iş arkadaşlarınızı, çocuğunuzu oldukları gibi sevebiliyor musunuz? Sadece kendileri oldukları için.
*Peki kendinizi olduğunuz gibi sevebiliyor musunuz? İçinizdeki bütün karakterlerle mutlu mesut geçinebiliyor musunuz?
***Mutlu olmak istiyorsak hayatta herkesi, ama önce kendimizi, olduğu gibi sevip, kabul etmeyi öğrenmeliyiz. Yoksa bu ruhumuz sıkıntılardan hiç kurtulamayacak. Ve deee vücudumuzun isteklerini karşıladığımız gibi ruhumuzu da doyuracağız. Nasıl mı? Tabiki ruhumuz neyi istiyorsa onu yaparak. Bu hayat koşullarında nasıl olur demeyin hemen. Direnmeyi bırakın. Olur bir şekilde. Unutmayın ne isterseniz o gelir hayatınıza.
İşte bu bayram benim içimde bunlar yaşandı. Hadi siz de içinize dönün ve kendinizle konuşun biraz. Aslında bu sorular listesi daha çoook uzayıp gider. Kimbilir siz de daha ne sorular bulursunuz kendinize ait. İç dünyanız gelişir, büyür böylece...
Sorgulamalar, düşünmeler çok keyiflidir. Hele bir de kaleme alır yazarsanız kendi hikayenizi okur durursunuz zaman geçtikçe. Yazdıkça içinizdekiler açığa çıkar, okudukça da farkındalığınız artar.

Bayram

2008-12-08T23:13:00.004+02:00

Bayramlar pek bir sevimsiz gelir oldu ana. Çocukluğumdan hafızama yazılmış manzarlar yok artık; Kalabalık ve uzun süren yemekler... Bol kahkaha, sevgi dolu, sıcacık bir aile ortamı. Kurban, et falan boşverin bunları asıl olan ailelerin biraraya gelmesidir bayramlarda. Şimdi dünya ile birlikte biz de değişiyoruz. Yoğunuz bir kere. Bayram mesajlarını topluca cep telefonumuzdan gönderiyoruz. Aramaya vaktimiz yok. Zaten bu uzun tatilleri aile ile olmak için değil tatile kaçabilmek için fırsat olarak görüyoruz. Kucaklaşmaya, kahkahalara, gerçekten samimi sofralara yer yok artık. Onun yerine ailecek gidilen 'brunch'lar var. Üniversite yıllarında "hayatta bu dünyaya çocuk doğurmam" diyen ben şimdi çocukluğumdaki bayram sofralarını arar oldum. O içtenlik, samimiyet yok. Hep maske hep maske...
Merak ediyorum bizim çocuklarımız neleri özleyecekler. En çok neyin yoksunluğunu çekecekler acaba. Onlar da bizim gibi, hatta bizden kat kat fazla bir şekilde seçenekler içinde boğulacaklar ve eskiye özlem duyacaklar mı?
Görevmiş gibi yapılan bayram ziyaretlerindense içinden geleni yapmanın en doğrusu olduğunu düşünüyorum. Yani ya anneannelerimiz gibi özenli ve içten olalım ya da olmak istemiyorsak da öyleymişiz gibi görünmeyelim lütfen.
Ne saçma bitirdim yazıyı... neden yazdım ben de bilmiyorum:)

Mars

2008-12-07T21:52:00.003+02:00

Bugün baba-kız evde oynadılar bütün gün. Ben de birkaç işimi halletim, biraz da kitapçı gezdim ve yürüyüş yaptım. Eve döndüğümde Doğa;
-Anne benim en sevdiğim gezegen Mars biliyor musun?
-Hııı? Neden?
-Çünkü o turuncu
Serdar;
-Peki biz nerede yaşıyoruz Doğa?
-Dünyada yaşıyoruz baba.

Ansiklopedi okumuşlar bugün birlikte. Babası evde ya Doğa bir kuzu şimdi bu 1 hafta boyunca.
Ben aktif iş hayatına döniyim diyorum artık Serdar Doğa'yla ilgilensin dimi ama?:))

Doğumgünüm

2008-12-05T22:45:00.005+02:00

Bugün doğmuşum gece 24:00 sularında. Annem doğuma çıkarken hastane asansöründe sıkışmış kalmış. Aradan çekmişler onu doğum sancıları çekerken. Ve sonuç, saatler süren bir ters doğum...

"Eşinizi kaybettik ama bebek yaşıyor" demişler babama. Önce bir yıkım...bir süre bekleyişten sonra neyse ki bir süre sonra annem kendine gelmiş.

Benim doğduğum yıl Dünya Kadınlar Yılı ilan edilmiş. Babam da "özgür bir kadın olsun benim kızım" demiş ve adımı koymuş. Fakat bizimkilerin alt katında yaşayan yaşlı bir dede çalmış kapılarını, ille de tutturmuş ben bu kızın kulağına ismini söyleyeceğim diye. Bizimkiler de kıramamışlar. Sonra adamcağız girmiş odaya, herkesi çıkartmış odadan ve gerçekten de kulağıma bir şeyler fısıldamış. Sonra çıkmış odadan; "Hayırlı olsun Asiye koydum kızımızın ismini" demiş. Tabii annem istememiş bu ismi ve nüfus cüzdanıma yazdırmamışlar ama her doğumgünümde anlatır dururlar bu hikayeyi.
Asiye, asi yani isyan eden demek. Hem Özgür hem asi olur mu bir insan? Olur... hem de nasıl. Bir de Yay burcu olursa şahane birşey çıkar ortaya. Anne olunca hele durum daha da vahim boyutlara ulaşır:) Vay Serdar'ın haline...ne diyelim.:) iyi ki doğmuşum.))

Deniz kokulu özgürlük

2008-12-03T19:56:00.014+02:00

Fenerbahçe parkı burası. Doğa'yı yuvaya bırakıp 3 saat boyunca buralarda takılıyorum. Tam alışana kadar kolay ulaşılabilir yerlerde olmam gerek. 1-2 haftaya istediğim gibi uzaklaşabilirim fakat buradan nasıl uzaklaşmak ister ki insan baksanıza... Biraz yürüyüş, çiçek, böcek derken geçiveriyor zaman. Kimseler olmuyor sabahları; sadece deniz kokusu, rüzgar ve ben...

Bu cimcimeler de yürüşüm boyunca bana arkadaşlık ettiler, bir de poz verdiler üstelik.

Bu fotoğrafı Kalamış Yat Limanı'nda çektim. Tam çekerken elinde telsizle bir görevli geldi yanıma ve aynen şöyle dedi: "Abla kuşları çekiyorsun biliyorum ama burada izinsiz foto ve video çekmek yasak" !!! Neden diye bile soramadım adama, şaşkın bir gülümseme aldı beni o an.

Bu da okul sonrası enerjisi halen tükememiş bir yer cücesi. Tabiki yuvanın bahçesinde oynamaktan da geri kalmak istemiyor kendisi. Fakat şu bi gerçek ki deniz kokusundan da daha enfes kokuyor bu cüce.

Sıradışı bir gün

2008-12-02T15:59:00.004+02:00

Uyandı ve ilk cümle; "Balık tutmaya gidelim mi anne?"
-Hııı?
- Senin de oltan var mı?
- ????
Rüyasında görmüş tahminim:))
Sonra;
-Hadi bana badem ver
-Ama önce kahvaltı edelim
-O zaman süt pişir bana
-Tamam ama badem de isterim

Böyle başladık güne. Bademler ve bir bardak süt sonrası kahvaltı da edildi neyse ki.
Dışarı attık kendimizi yanımıza çilekli yoğurt ve atıştırmalık birşeyler alıp parka gittik. Parka girdik daha çocuklara şöyle dedi; "Merhaba arkadaşlar ben geldim. "!!! Sanki kırk yıllık kankaları:) Bu çocuklar gerçekten bir harika. Nasıl da masum, yargısız, koşulsuz ilişki kurabiliyorlar.
Şu saate kadar dolandık durduk ve henüz geldik evimize. Geç bir öğlen yemeği yedik.
Anne-kız gezmeye bayılır oldum ben bu cadıyla.

Haydi kalem kağıtlar hazırlansın

2008-12-01T15:10:00.005+02:00

2008’i nasıl geçirdiniz? Önümüzde yıl için planlarınız neler? Lütfen dönemsel hedefler koyun! Ama şirketiniz için değil bu defa kendiniz için.

Her yılın son ayında geçmiş yılın muhasebesini yaparım. Mümkünse yılın her ayını hatırlamaya çalışırım. Neler yapmışım, neler yapamamışım diye. Notlarıma, tuttuğum günlüklerime, yazılarıma bakarım. Çocukluğumdan beri günlük tutuyorum, bu benim yaşama şeklim oldu artık. Sonra oturup yeni bir yıl için liste hazırları; Hayaller ve hedefler listesi. Yazmak bana hep kazandırdı bugüne kadar. Özellikle kendimi tanıma sürecimi kolaylaştırdı, hızlandırdı. Fakat çok önemli bir etkisi daha var aslında yazmanın; içinizdekileri özellikle de hayallerinizi yazıya dökmek oluşu hızlandırıyor. Buna ister çekim yasası diyin ister secret diyin orası size kalmış.
Örneğin gün geliyor bir olay oluyor yazdıklarınızı hatırlıyorsunuz, sonra tekrar listenizi elinize alıyorsunuz. “Bazıları oldu bile” diyip şaşırıyorsunuz. “Bunun olması da çok zor”diyip hayıflanıyorsunuz ya da “Yakında gerçekleşecek” diye heyecanlanıyorsunuz. Aslında en doğrusu listenize yazdığınız her bir maddeyi sadece istemeye ve hayal etmeye devam etmek, kendinizi kısıtlamadan, yargılamadan, iç sesinizi tamamen özgür bırakarak küçükten büyüğe bütün hayallerinizi bu listeye yazmak. Hatta bu yazdıklarınızı yatağınızın başucuna koymanız en doğrusu olur. Böylece her sabah listenize göz atar ve güne bu hayallerinizin heyecanı ile başlayabilir, tüm günü bu pozitif enerji ile geçirebilirsiniz. Ya da tam tersi aynı ritüel uykuya dalmada önce de olabilir. İnanın kendiniz için yapacağınız bu küçük faaliyet hayatınızda çok şey değiştirecek. Odaklandıklarınız gelişecek, büyüyecek.

*Bu yazı İnfomag Dergisi Aralık sayısı köşe yazımdan alıntıdır.

Foto: http://www.resimhayattır.com/

Bugün ben

2008-11-29T20:42:00.010+02:00

Dünkü dingin Özgür'den eser yok bugün. Agresif bir uyanış ve güne negatif başlangıç bütün günü böyle götürdü. Öğlene doğru dışarı çıkmak üzere hazırlanırken Doğa yanıma gelip şöyle dedi: "Anne rahatla biraz"
Bu çocuk yaklaşık 7 yıldır yaptığım içsel çalışmaların, kendimi arayışımın ardından, yani bütün o travmaların ardından öyle bir ders şeklinde geldi ki bana... Artık negatife girdiğim an şak diye yapıştırıyor lafları. Aylar önce "anne biraz nefes yapsana" dediğinde donmuş kalmıştım. Her defasında, "artık bir dahakine şaşırmamalıyım, farkında işte" diyorum ama yine şaşırıyorum. Daha öğrenecek, deneyimlecek çook şey var.
Bugün Doğa'nın son oyun dersi kalmıştı Gymboree'de. Serdar'la gittiler. Biraz baba-kız vakit geçirsinler, kendime de özgürlük veriyim istedim.
Kendimle kaldığım ender zamanlardan olan bu 1 saat boyunca yağmurda yürüdüm, ıslandım, kimliğimi unutmak, kaybolmak istedim bugün. Hiç konuşmamak, sözcüklerin anlamını unutmak, gülmemek, ağlamamak, öylece durmak istedim.
Vitrinlere baktım, her yer indirimde. Girdim baktım hiç ilgimi çeken birşeye rastlamadım. Bir yerde otursam kahve içsem dedim,yok. Herşey anlamsız geldi bugün.
Sonra oyun dersinin bitimine yakın gittim bizimkilerin yanına ve kuzumu görünce kimliğimi hatırladım:) "Anne ben seni çok seviyorum" dedi. Eridim.

Haftanın değerlendirmesi

2008-11-28T21:10:00.006+02:00

Yine klasik bir cuma akşamı pisim uyudu ben kendim için ne yapsam diye düşünmekteyim. Harıl harıl okumak, 2 film izlemek, yazmak, meditasyon, nefes yapmak isteyen bir kişiyim. Ama büyük bir ihtimal 1 saat sonra falan koltukça uyuyakalacağım. Sonra Serdar gecenin bir körü gelecek yorgunluktan bitmiş bir şekilde. Uykumun arasında kapağı ne yaptınız diye soracağım, sonra bir sohbet ve benim uyku gitmiş. Tabiki Serdar kaçıncı rüyada o sırada.
Bazen düşünüyorum da ben de aynı tempoda çalışmaya devam ediyor olsaydım halimiz dumandı. Hoş böyle maddi manevi çok mu rahatız? Hayır ama seviyoruz biz bu halimizi. İyi ki bu kararı almışız ve iyi ki evden çalışıyorum. Çok yorucu ama olsun ben mutlu, çocuğum mutlu, içim rahat.

Güzel bir haftaydı...pisimi bıraktım kendi haline. Krizler de kendiliğinden çözüldü. Böylece, bir defa daha gördüm ki anne ne kadar rahat olursa çocuk da o kadar rahat oluyor. Bu karşı konulmaz bir gerçek. Tabiki her kriz sizin istediğiniz gibi çözülmüyor, ya da birden bire sizin istediğiniz herşeyi yapmaya başlamıyorlar. Sadece sizin bakış açınız ve olaylara yaklaşımınız değişince, onların da tepkileri değişiyor, daha yumuşuyor, sakinliyorlar. Farkı çok çabuk farkediyorlar. Antenleri çok açık bunların, bildiğiniz gibi değil!
İşte size birkaç örnek;

Uyku öncesi zıplama krizi
-Zıplamak mı istiyorsun kızım gel zıpla istediğin kadar, ama sadece en yanındayken zıpla olur mu yoksa çok kötü düşebilirsin
-aaaa tabiki anne evet

Evden çıkarken
-Doğaaaa hadi çıkıyoruz evden
-.....
-Eeee o zaman ben gidiyorum hoşçakal
-Dur ben de gelicemmm
-Hava çok soğuk şu kırmızı atkımı takıyım
-aaa ben de atkı isterimm

Sabah kahvaltı krizi
-hadi gel kızım omletin hazır
-İstemem ben omlet
-Peki cornflakes ye o zaman
-aaa tabiki evet
(geçen haftadan beri yumurtayı redediyor, bu sabah yedi kendiliğinden)

Baba krizi
-Babam gelene kadar puzzle yapalım mı anne
-Baban geç gelecek kızım toplantısı varmış
-Arayalım mı anne babamı
Baba aranır konuşulur ve sonra ikna olur.

Banyo krizi
-Temizim ben ama anne
-Ama terledin Doğa bugün çok, bak rahatlayacaksın yıkanınca
-Saçımı yıkama anne tamam mı lüffennn (ağlama krizinde)
-tamam bir bakalım saçına gir sen bir şu küvete önce, al şu kovalarını, suluğunu, kurbağanı
-aaaa evet
(önce biraz suyla oyun, vücudu yıkanır ve en son saçında basar çığlığı)

Şimdi benimle aynı kriz durumlarından muzdarip sevgili 2-2,5 yaş anneleri, ben anladım ki kararlı olup, sakin kalabiliyorsanız çözüm kolay oluyor. Ama sinirlenirseniz kriz bitmek bilmiyor. Sanmayın ki ben sinirlenmiyorum artık yok öyle birşey tabiii, an oluyor ki camdan atasım geliyor ama biliyor musunuz asıl şimdi alışıyorum sanırım anneliğe ve yeni yeni bu kadar çok seviyorum anne olmayı. İçimdeki bütün duyguları seviyorum.

Meditasyon

2008-11-26T18:17:00.002+02:00

Önce nefes, ağız tamamen açık…
Nefes alıyorum, veriyorum, en az yüz defa.
Her nefeste temizleniyorum, oksijenle yıkanıyor iç organlarım, hücrelerime kadar doluyor oksijen. Her nefeste şükrediyorum. Bugün burada, şu an bu bedende olduğum için şükrediyorum.
Nefes bitince sessizliğe bırakıyorum kendimi.
Havai fişekler çakmaya başlıyor önce içimde.
Yeşil, sarı, beyaz, mavi renk renk patlamalar…
Ve işte orada…
En sevdiğim…
İşte geldi yine…
Mutluluktan ölecekmiş gibiyim…
Mor ışık…büyüyor küçülüyor, önce hortum şeklinde… sonra her yer mor duman… Çekiyorum içime, çektikçe tekrar büyüyor küçülüyor. Sadece ben… bedenim yok…ellerim, kollarım, bacaklarım yok…
“Tanrım olması gereken her ne ise olmasına izin veriyorum…”
“Teslim olmama, bırakmama yardım et…”
Sessizliğin sesi harika…
İçimin sesi, tadı, kokusu, rengi nefis…
Seviyorum bu anları, içimdeki renkleri, ışıkları… her şeyi…
Hımmmmm huzur içimde…
Mutluluk yine bende…
Tanrı ve evren ise tam kalbimde…

Ve…kabul ediyorum ki doğru zamanda, doğru yerde, doğru şeyi yapıyorum.
Akışa güveniyorum, inanıyorum…

İlk kuaför maceramız

2008-11-24T23:02:00.007+02:00

Bugüne kadar hep anneannesi kesti saçlarını. İlk defa kuaföre gitmeyi kabul etti.

Aslında planlı olmadı. Yürüyüş yaparken kuaförün camındaki balonları gördü ve içeri girmek istedi. "Orası çocuk kuaförü saçını kestirelim mi?"dedim. "Aaaa tabiki" dedi. Bu "tabiki" kelimesi de "ve de" gibi sıkça kullandığı meşhur kelimelerinden. Mum gibi durdu saçı kesilirken. Ben şok tabii.

Tüy gibi saçlarını düzelttirdik, 2 parmak kestirdik. Kahkül istedim ama kuaför önermedi çünkü kız çocuklarında özellikle alında tüylenme yapıyormuş. 15 yaşına kadar kahkül önermiyorlarmış. Bunu da hayatımda ilk defa duydum. Oysa ki biz hep kahkül kesiyorduk annemle Doğa'ya:) Pek de yakışıyordu zilliye.

Bu da 2 tüy saçıyla kalmış hali:) Çok beğendi kendini kuzucuk.

Mutlu kedi Boris

2008-11-22T21:05:00.006+02:00

Bu Boris. Canım dostum Elif'in Doğa için aldığı harika birşey. Ama şimdilik Elif'in evinde yaşıyor. Doğa ona "mutlu kedi" diyor. Çünkü Elif'in evinde bir de Maviş ve Efe var. Maviş zaten heykel gibi birşey. Asalet akıyor her yanından. Doğa birkaç kez mamasını yerken yanına gitti tabii o da hırladı normal olarak. Şimdi onun adı bizde "kızgın kedi". Efe ise çok akrobatik yerinde duramayan cinsten. Pek bir sevişgen ama.
Ama bu Boris beni de aşık etti kendine. İçine sokası geliyor insanın yumuşacık. Çok bebek ama süpürge sesinden bile korkuyor. Doğa ona yünler, toplar atıyor oynamak için, o ise kaçacak delik arıyor. Bizimki de tepiniyor yerlerde gülmekten. Sanıyor ki Boris onunla yakalamaca oynuyor.
Serdar'ın çocukken çok kedisi olmuş ama ben hiç hayvan bakmadım evde. Fakat gelin görün ki bu Boris'te kaldı aklım...Doğa biraz daha büyüsün sanırım bizim eve bir kedi gelecek eninde sonunda.

Doğa'yı biz bebekliğinden beri "Doğa Pisi" ya da "pisimiz" diye seviyoruz. Sanırım bu nedenle kedilere kendini bu kadar yakın hissediyor:))

İnsan değilim

2008-11-21T15:43:00.010+02:00

Banyo sonrası giydirebilmek için bunlarla oyalanıyor. Yoksa giydirilmesi neredeyse imkansız.

Evden dışarı çıkarken ille de yüzüklerimi, küpemi takacağım diye tutturuyor. Birini takıyor beğenmiyor sonra öbürünü deniyor.

Ayakkabı giymez, palto giymez, yemek yemek istemez, gündüz uyumak istemez. 2-3 yaş arası çocuğu olan annelerin kesin bir psikolojik destek almaları gerektiğini savunuyorum artık ya da çok ciddi, düzeli bir şekilde meditasyon, yoga yapmalılar. Yok başka türlü sabırlı olmak mümkün değil.

Herşey üstüste geldi ve bağırdım bugün, gerçekten çok sinirlendim artık. O sinirle şöyle dedim: "Bir insan bu kadar üzülmez ki ben de insanım"

Bu kokoş insandan gelen cevaba bakın siz: "Sen insan değilsin annesin ama"
Bir yumru saplandı boğazıma gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum.

Şu an tek hayalim; bir dağın tepesine çıksam ve orda öylecene dursam, sadece dursam ve havayı koklasam, içime çeksem, nefes alsam.

Çok yorgunum

2008-11-20T23:08:00.006+02:00

Doğayı yuvaya götürdüm bu sabah. 12'ye kadar bekledim, o beni görmedi. Daha yeni alışıyor ama iyi gidiyor bakalım şimdilik. Bugün öğle yemeğini de orada yedi. Eve geldik, çamaşır yıkadım, brlikte astık. Artık çoraplarını ve kendi küçük donlarını asıp mandal takabiliyor:)Barbunya ayıkladık, pişirdim. Köfte yaparken, o suyla oynadı.
Güçlü kadın annem işine döndü, iyileşti ve akşamüzeri çaya geldi bana. Doğa'nın deyimiyle "çay partisi" yaptık. Simit ve acıbadem kurabiyesi yedik.
Annem gidince Doğa'ya yemeğini yedirdim, banyosunu yaptırdım. Tam yatacakken Serdar geldi. Acil bir kitap okuma seansı sonrası prenses uyudu. Biz ise o uyuduğundan beri salondaki masada karşılıklı bilgisayarlarda çalışmaktayız. Fonda Nora Jones çalıyor ve artık gözlerim kapanmak üzere.
Bugünden aklımda kalanlar ise;
sevgi ve olumlu düşünce herşeyi bambaşka bir şekle dönüştürüyor.
Doğa benim aynam, ben de onun aynası.
Doğa'dan alacağım en büyük dersim ise, sabır ve sorumluluk

30 dk. önce

2008-11-19T16:17:00.003+02:00

Gündüz uykusunu çoktan kesmiş olan 30 aylık kızını halen uyutma çabasında olan uslanmaz kadın kızıyla oyun hamuruyla oynarken şöyle bir diyalog gelişir;
-Doğa ben çok yorgun hissediyorum kendimi biraz uzanacağım odamda.
-Hıııı tamam dur ben sana bir kitap okiyimmm
-Olur sen de yanıma uzan istersen (Normalde odasında uyuyan çocuğu yatak odasında yanında yatsa 1 saat olsun öğlen uykusu uyusa kadın rahat edecek)
-Olur
Uzanırlar yatağa
-Anne ben bir zıplıyım mıııı
-Yok bak bizi yatak kırıldı alttan zıplarsan yere düşebiliriz
-Ama ben değişik bi zıplama öğrendim
ve zıplama başlar.
-Doğa ben uyuyorum bak çok uykum geldi
-tamam dur ben sana bir değnek sopası getiriyim
-neee? Nerede var ondan?
-Mutfakta
(Mutfaktan bulaşık makinesinin kırılmış alt sepetinin sopa şeklinde olan kısmı gelir ve perdeye doğru tutulur)
-hıh oldu işte
-Doğaaa uykun yok mu senin?
-Ama anne daha gece olmadı kiiiiiiii

Naturel 2008 Festivali

2008-11-19T15:58:00.003+02:00

Geçen yıl gidememiştim bu yıl gitmek istiyorum.

Giderseniz, özellikle transformal nefes çalışmalarını kaçırmayın derim.

Tarih: 27-30 Kasım 2008

Yer: Askeri Müze Harbiye Kültür Sitesi - İstabul

Ziyaret saatleri: 11:00 - 20:00

Giriş ücreti: 15 ytl

Ayrıntılı program için http://www.festivaistanbul.com/ adresine bakabilirsiniz.

Herşeyi de kontrol edemem ki

2008-11-17T21:34:00.006+02:00

Boyner'deyiz dün, Doğa'ya ayakabı bakmak için girdik. Giriş katında kozmetik bölümünde kocaman bir akvaryum varmış ben de bu kadar yıldır ilk defa gördüm Doğa sayesinde. Hepsini inceledik balıkların, sevdik, konuştuk onlarla. Birara yanımıza satış personelinden bir bayan yaklaştı ve şöyle dedi: "Bak yemeklerini yemezsen bu balıklar seni yerler biliyor musun?"
Doğa bir şaşkınlık içinde bana baktı. Anlamadı garibim balıklar neden onu yesin, ayrıca yemeğini yeni yemiş...Ben ise sinirden tüylerim diken diken olmuş bir durumda "Yok kızım balıklar insanları yemez gel şu tarafa gidelim biz" şeklinde açıklamalar yapmaya çalıştm.
Bu insanların ille konuşmuş olmak için konuşmaları beni sinirlendiriyor. Özellikle çocuklarla konuşurken çok dikkatli olmak gerekiyor ama bunu çok az insan biliyor. Cümle içinde yaptığınız vurguları bile kaydediyorlar bu yaşlarda.
Söylendim kadına kendi kendime bütün gün, sonra da düşündüm kendime de kızdım. "Manyaklaştın sen de iyice. Çocuk böyle böyle tanıyacak dünyayı, insanları, herşey senin kontrolünde mi olacak" dedim ve birkez daha farkına vardım ki kontrolcü yönüm halen benimle mutlu mesut yaşamakta.

Aile Bilgeliği

2008-11-15T22:42:00.006+02:00

Robin Sharma’nın ‘Aile Bilgeliği’ adlı kitabını okuyorum bu aralar. Son birkaç sayfa kaldı bitirmeye ama dayanamadım çok hoşuma giden bölümlerinden kısa notlar aldım sizlere.
Kitapta ünlü filozoflardan ve düşünürlerden alıntılar da var;

* Çalıştığında, kalbi geçen zamanın fısıltısıyla müziğe dönüşen bir flüt olursun. Yaşamı çalışarak sevmek, yaşamın en büyük gizemiyle iç içe olmak demektir. Sevgi olmadığı sürece tüm işler boştur, zira işi görünür kılan sevgidir.
Halil Cibran

* Korkunun öte yanında daima özgürlüğü bulursun.

* Çocuklarına verebileceğin en iyi hediye zamandır.

* Bir şeye dikkatini vermeye başladığında genişleyerek bilincine ulaşıp farkına varmanı sağlıyor. Bu yüzden her zaman farkındalık değişimden önce gelir. Yaşamında bir şeyleri değiştirmeden önce onun farkına varmalısın ve ona gerçekten dikkat etmeye başlamalısın. Onun çevresinde bir farkındalık gelişmesini sağlamalısın. Farkında dahi olmadığın bir zayıflığın üstesinden gelemezsin.

* İnsan, ancak oyun oynayan bir çocuğun ciddiyetine ulaştığında kendisi olabilmeye çok yaklaşmıştır.
Herakleitos

* Başarısızlık başarıya giden otoyoldur. Başarısızlık nasıl kazanacağını öğrenmekten ibarettir. İyi ebeveynler mükemmel başarısızlıkları ödüllendirenlerdir.

* Ebeveyn olarak davranışların çocuklarının geleceğini tanımlar. Sen çocuklarının geleceğinin yazarısın.

* Yeterince gözünüz karartırsanız, hayatta istediğiniz her şeye sahip olabilirisiniz. bir şeyi teninizden dışarı fışkıracak kadar çok istemelisiniz ki, arzunuz dünyayı yaratan enerji ile birleşsin.
Sheila Graham”

Robin Sharma’nın kitapları çok samimi ve basit bir dile sahip. Bazı yerleri çok derinlik sahibi değilmiş gibi geliyor insana, en azından bana diğer kitaplarında öyle gelmişti. Ama yargıları kaldırmak gerek, öğreneceklerimiz bitmiyor işte.... Kimi zaman bir kelimenin bile büyük etkisi oluyor hayatımızda.

Okul durumlarımız

2008-11-14T21:18:00.010+02:00

Geçen gün taksi şoförü sordu "ne olacaksın büyünce" diye. Bizimkinin cevap; "İtfayeci ve de postacı". Herşey bir yana bu "ve de" bağlacını kullanma şekli beni öldürüyor.
Fotoğraftaki de itfayeci yeleği ve hortumu. Geçen hafta resim dersinde yaptılar. Gymboree'de en sevdiğim ve bence en faydalı olan ders resim.

2 gündür sokaklardayız. Uzun zaman sonra ilk defa bugün pusetinde kendi kendine konuşarak, anlatarak 2 saat kadar durdu. Neyse ki bir kinder ve bir lolipop ile kapattık günü. Pek hoşlandım tabiii bu durumdan ben, havayı içime çekerek yürüdüm gönlümce. Bu mor atkı ve bere sırf ben boynuma şal bağladım diye takıldı.
Müzik & oyun dersimiz vardı bugün. Öğlene doğru aşırı yorulmuş bir şekilde çıktık oradan. Hem yorulup hem para ödüyorsunuz yok hiçbir mantığı yok bu işin. Evde yorulduğumdan daha çok yoruluyorum orada hatta çünkü Doğa bütün oyunlara benim de katılmamı ve bütün dans, hareket vs. he ne varsa benim de yapmamı istiyor. Bugün birara nevrim dönmüş "aaa yeter ama" dedim. Baktım bütün anneler aynı his içinde hepsi birden söylenmeye başladı. Neyse ki üyeliğimiz bu ay sonu bitiyor . Bu kadar sosyallik yeter anne-kız. Özgürleşme vakti gelmiştir. Aralık itibariyle haftada 3 gün yarım gün anaokuluna başlıyor cadı. Denemelerimiz başladı bu ay haftada bir saat gidiyoruz. Bayıldı yeni okula, "tavşanlı okul"diyor oraya. Ben de çok sevdim, tam bize göre sıcacık ve sevgi dolu...yakında anlatacağım size de...

Biz de böyle hayal kurabilsek keşke

2008-11-12T22:56:00.005+02:00

-Zıplayan kornalar burling yaparlar
Trambolinde yaşarlar.
Bak böyle müzik açarlar ( elleriyle bir düğmeyi çeviriyormuş gibi yaparak)
Böyle zıplarlar

(Zıplıyor sürekli koltuklarda, çılgınca bir zıplamak ve bunu söylüyor bir yandan)

-Zıplayan kornalar kim Doğa?

-Zıplayan korna onlar bak böyle zıplarlar

-????!!!!

-Bana trambolin al anne lüffen

-Hhıhı???

-Bi de enstrüman al mesela keman al, davul al

-Hıııııııııııııııııı?

Hayata sarılın

2008-11-11T21:42:00.005+02:00

Annemin ameliyatı başarılı geçti ve iyileşme süreci başladı.
Bu 1 hafta içinde bir defa daha öğrendim ki;
-Reiki enerjisi gerçekten üstün bir enerji, çok güçlü.
-İnsan sadece yarattıkları ve düşündükleri ile varoluyor. Düşünceleri ile yaratıyor.
-Şu kısacık ömrümüzde hiçbirşeye üzülmemek gerek. Bugün, şimdi sağlıklı iseniz, nefes alabiliyorsanız gerisi boş.
-Sağlığınız, aileniz, nefes alabildiğiniz her an için şükredin ve her güne böyle başlayın.

Annemle aynı gün 2 bebek ve 2 genç insan daha ameliyat oldu. Sayı vermiyim moraliniz bozulmasın ama çoğu başarısız oldu. Bu doktorlarla ilgili birşey değil. Kimi kalp dokuları yumuşak olduğundan aleti kabul etmiyormuş. Minicik bebekler gördüm ameliyata giren ya da muayeneye gelen... çok sinir bozucuydu.

Bebeklerinize, çocuklarınıza sarılın, hiçbir yaramazlıklarına kızmayın, para, iş, güç hiçbirşeyi stres yapmayın. Sadece şükredin ve herşeyi akışına bırakın. Olmasına izin verin. Biraz salıverin kendinizi bugünlerde. Ekonomik krizi de boşverin, haberleri izlemeyiverin gitsin. Siz kendi tapınağınızı yani evinizi, yuvanızı sıcacık tutun yeter...
Özlemişim seni blog ve dostlarımı...

Kriz dolu günler

2008-11-04T21:06:00.004+02:00

Günün en eğlenceli anıydı. Masaya çıktı, salata tabağını önüne çekti ve salatanın üzerindeki bütün kırmızı biberleri tek tek yedi. Bayılıyor bu işe, her akşam salatayı birlikte yapıyoruz, ben doğruyorum o salata tabağına koyuyor. Meyve yemeyen insan kırmızı biber yiyor. Neyse ki yiyor tabii ama yine "domates de çok güzel birşey" ya da "marulun tadına bakmak ister misin" gibi belki 150. defa aynı cümleleri kurdum bıkmadan. Hani yanında yiyin sizi gördükçe alışır sever diyor ya uzmanlar yok öyle birşey. Her akşam neredeyse yanar döner meyve tabağı yapıyoruz tık yok bizimkinde. Ancak bizi besliyor elleriyle. Ya da mandalina kabuklarıyla yemek pişiriyor falan.
Haftaya 2,5 yaşında olacak fakat bugünlerde sanırım 2 yaş sendromu tavana vurdu. Herşeyimiz kriz! Evden çıkarken giyinme ve çiş yapma, yatarken yatakta zıplama, giyinme ve özellikle donsuz durmak isteme, banyoda saç yıkanmasın diye türlü pazarlıklar, dışarda sürekli bir koşma hali, kendini yere atmalar, yerlere yatmalar, dışarda girdiğimiz tuvaletlerde hele neler neler...anlatmakla, yazmakla bitmez.
Her gün çeşit çeşit krizlerle mücadele et sonra gece yatırırken "bi öpüşelim mi anneeee" diyor ve orada ip kopuyor işte. Herşey unutuluyor ve ertesi gün yepyeni krizlerle bir gün daha başlıyor. Her gün bir o kadar daha güçlü ama bir o kadar da tükenmişlik hissiyle uyanıyorsunuz. Bu da böyle garip, karmaşık bir his işte; Annelik.
Annemin operasyonu perşembe günü. Meğer ne kadar acıtıyormuş insanı annesinin hastalığı. Söz konusu kişi anne olunca başka oluyormuş bunu anladım 2 haftada. Bu da apayrı bir konu. Şu anda yazacak gücüm yok ama. Haftasondan sonra belki...

“Dünya böyle, çünkü sen böylesin”

2008-11-01T23:52:00.005+02:00

Düşlediklerinizin hepsi gerçekleşti mi bugüne kadar? Ya da hayattaki en büyük düşünüz ne? ‘Tanrılar Okulu’ kitabını okuduysanız eğer bu sorular size yabancı gelmeyecektir. Ben kitabı hamilelik gibi özel bir dönemimde okumuştum ve gerçekten de ağır gelmişti konusu. Çünkü çok şeye meydan okuyan bir nitelikte. Kitabın yazarı, ekonomist ve sosyolog, European School of Economics Kurucu Rektörü Prof. Stefano E.D'Anna, 16 Ekim’de Asemble Eğitim ve Danışmanlık’ın düzenlediği “Bütünlük, Kuantum Liderlik ve Kurumsal Uzun Ömürlülük” adlı eğitimi vermek üzere İstanbul’a geldi. Kendisiyle bir röportaj yapma şansım oldu ve kitabı tekrar okudum. Bugünlerde dünya gündeminden düşmeyen ekonomik krizle ilgili D’Anna’nın söyledikleri sizi de düşündürecek eminim. Fakat öncelikle ‘düş’ü nasıl tanımladığı daha fazla önem taşıyor bana göre. Çünkü bunu anlamaya çalışır ve gerçek anlamda üzerinde düşünür, içsel olarak kendinizle çalışırsanız güzel bir yerlere varabilirsiniz. Zaten sizin dışınızdaki herşeyde bu şekilde oluşuyor. Yani nasıl düşlediğiniz ve düşündüğünüz önem taşıyor.
D’Anna’ya göre ‘düş’ bir amaç, hedef ya da istek değil. Örneğin bir yazar olmak ya da bir araba sahibi olmak düş değil. D’Anna düşü şöyle tanımlıyor: “Düş, varlığımızın bir durumudur. İnsanoğlunun genel bir aktivitesidir. Gerçekten ne için doğmuş olduğunuzu düşünün. Bu çok önemli. O zaman düşlemeniz daha kolay olacaktır. Ne için doğduğunuz, bu hayata neden geldiğinizi bulursanız, düşünüz için savaşmak, mücadele etmek zorunda kalmazsınız. Hayatınız bir çabadan ibaret olmaz. Başarı kendiliğinden gelir. Evren sizin için çalışır.””
Psikoloji ile ekonominin birbiri ile yakın bir bağ içerisinde olduğunu anlatan D’Anna, “Düşünce kaderdir. Aynı zamanda finansal kaderdir. İlişki, psikoloji ve ekonomi arasında bir gerçeğe, olaya sebep olur. Ekonominin en önemli şey olduğunu düşünürüz ama ekonomi düşüncenin bir yansımasıdır. Örneğin, Türk gibi düşünerek Türk ekonomisini yaratırsınız. Farklı düşünürseniz o zaman farklı bir ekonominiz olur. Bunu çok iyi anlamadığımız için ekonomiyi ekonomi ile değiştirmek istiyoruz ama ekonomi bir etkidir” şeklinde konuşuyor.
D'Anna’ya göre, bir şirket kriz için hazırlıklıysa endişelenmemesi gerekiyor. “Bu endişe ile yürüyen şirketler kriz nedeniyle ölmeyecekler. Onlar zaten ölmüşler” diyen D’Anna, bir şirketin sahip olması gereken en önemli şey vizyon sahibi bir lider olduğunu vurguluyor. Şirketin kurucusunu şirketin DNA’sı olarak tanımlayan D’Anna, liderin sahip olması gereken özellikleri şöyle açıklıyor: “Şirketlerin uzun ömürlü olabilmesi için iyi bir kurucuya sahip olması gerekiyor. Bu kurucu düşlemeyi, yaratmayı, vizyonları için boşluklar yaratmayı, yer açmayı bilmeli. Bu aslında sihirli bir faktör. Bazı insanlar buna sahip oluyor. Biz buna bütünlük diyoruz. Kendi içimizde bölümlerimiz var. Bu nedenle de dünyayı bu bölümler halinde görüyoruz. Kendi içimizdeki gibi bölüyoruz dünyayı. Ama dünya biz onu nasıl görüyorsak öyledir. Objektif değildir. Bir liderin kendi içindeki birliğe ulaşması gerekiyor. Bu da ancak bölümleri ve sınırları ortadan kaldırarak gerçekleşebilir. Aynı Atatürk ve Gandhi’de olduğu gibi”.
Kitaptan da biraz hatırlatma yapmak gerekirse, ‘Tanrılar Okulu’nda, Dreamer yani D’Anna’nın düşleyeni şöyle diyordu: “Bu adamlara hizmet etmen, onların rahatı, huzuru için çalışman, düşün ilkelerini sürekli hatırladığın anlamına gelir. Senin değişimin onları daha canlı, daha sorumlu ve daha özgür kılacaktır. Ekonomi budur. Gerçek liderin görevi, çalışanlarını kollamak, sevmek ve onlara hizmet etmektir. Bir bünyedeki en uzak hücrelerin bile göztilmesi gerekir, çünkü onlar da liderin projesini geliştirir ve hızlandırırlar.”

Şubat’ta yine geliyor
D’Anna, Asemble tarafından gerçekleştirilecek 3. Düş + Zaman= Gerçek (Labirentten Kaçış) Konferansı için 2 Şubat 2009'da yine İstanbul’da olacak . Bu konferansın düzenlenmesindeki amaç, şirketlerin ve çalışanların sürekli aynı problemlerle uğraşması ve bulunan bütün çözümlerin yeni problemler yaratması. Bu tekrarların yaşanmaması için bugünden geleceğimizi yaratmak ve bu farkındalık bilinci içerisinde yeni bir oluşuma ihtiyaç duyulmakta. Kriz ve problemleri aynı bakış açısıyla çözmek mümkün değil, çözüm yukarıdan bakabilme sanatını bilebilmek. Bu konferans ve konuşmacılar bu bakış açısını paylaşarak, içimizdeki yaratıcılığın ortaya çıkmasını sağlayamayı hedefliyor.

*Bu yazı Infomag dergisi Kasım sayısında yayınlanmıştır.

Türkiye Bayramı

2008-10-29T22:49:00.006+02:00

Sevgililer uyudu. Ben de bir yanım cin gibi, bir yanım "kalk da yat biran önce" diyor. Ne yapacağını bilmez bir halde dolanıyorum evin içinde. Yorucu bir gündü, bütün gün sokaklardaydık. Caddebostan sahilde deniz havasını çektik içimize, park, çayır çimen gezdik durduk. Fakat Doğa'ya bir türlü bugün Cumhuriyet Bayramı olduğunu kabul ettiremedik. "Hayır anne Türkiye bayramı" diyor da başka birşey demiyor. Bütün gün Türkiye diye bağırarak koştu, oynadı hatta pusette 1 saat kestirdi. O uyurken biz de bir kahve içelim dedik ki hep böyle olur ya zaten uyanıp kendine portakal suyu ve çikolatasını aldırıverdi.

Farkettim ki uzun zamandır Doğa dışında pek birşey yazmamışım buraya. Ne de olsa kendisi en büyük öğretmenim. Her gün yeni birşey gösteriyor, ayna tutuyor bana. Seviyorum ben bu aynaya bakmayı çok, kimi zaman istemediğim şeyleri görsem de hepsi yeni birer deneyim oluyor. Hayat çok basit aslında, mutlu olmak da öyle...Bunu en iyi çocuklar öğretiyor insana.

Zorluyor hayat bugünlerde

2008-10-28T20:50:00.009+02:00

Hepinize tekrar kavuşmak harika! Öyle bir günde açıldı ki bloglar tam da düşmüştüm, dibe indim bütün gün. Annemin adını tam olarak bilmediğim bir testi yapıldı bugün. Ağızdan bir boru ile kalbe girdiler ve kalpteki deliğin büyüklüğünü tespit ettiler. 1 cm.den büyük çıktı delik ve haftaya ameliyat tarihi verdiler. O deliği şemsiye dedikleri bir alet ile kapatıyorlarmış ameliyatta fakat işin ironik yanı her vücut bu aleti kabul etmeyebilirmiş. Yani bu ameliyat sonucunda böyle birşey olursa açık kalp ameliyatı yapmak zorundalarmış. 1 doktorun daha görüşünü aldıktan sonra karar vereceğiz ameliyata.

Bu yıl garip bir yıl bizim ailede; Şubatta dedemin ölümü, arkasından babamın ameliyatı ve şimdi de annem. Hayat kendi planlarını yapıyor bize de sadece bu planlara ayak uydurmak kalıyor işte. Bu gibi zamanlarda en zoru akışa teslim olabilmek. Çok zorluyor, çok sınıyor insanı hayat çok. Hiç bitmiyor dersler, biri bitiyor diğeri başlıyor...

Wordpress'te devam ediyorum halen ama onu belki başka bir alanda devam ettireceğim henüz karar vermedim.

Not: Fotoda Doğa 10 aylık. Gezmeyi seven anneannesi ile bir Starbucks hatırası:)

Nefes alamıyorum

2008-10-27T14:56:00.001+02:00

Doğa’nın durumu tam düzelmediğinden dün çıkamadık bir yere. Bugün de hava malum yine böyle iç karartıcı, ve yine evdeyiz. Kendimi yemek yapmaya verdim bugün. Yani benden beklenen en son hareket olsa gerek ama sinirliyim, asabiyim ve sabahtan beri yemek yapıyorum. Et, çorba, kuskus, pırasa ve en son da kek yaptık birlikte. Doğa’da mutfakta yanımda bir tasın içinde suyla oynuyor, küçük hayvanlarını yüzdürüyor. Tabii arada sular döküldü, o sular içildi, kekin içine süzgeç, kepçe gibi şeyler daldırıldı. İçim sıkılıyor, medyada yine adam çıkarmalar başlamış, hiç hoş haberler gelmiyor eş dosttan. Bloglarımızın hali ortada. Nefes alırken sıkılıyorum bugün. Zaten wordpress’e de alışamadım, fotoğraflarımı da koyamıyorum. Madem evdeyim gazete okurum dedim 2 farklı gazete aldım. Şöyle bir baktım içim bulandı okuyamıyorum. Charlie ve Lola daha mutlu ediyor şu anda beni.

Yeni bloguma buyrun

2008-10-26T20:58:00.000+02:00

alternatifkarma.wordpress.com'dayım.
Henüz wordpress'i çözme, düzenleme aşamasındayım, beklerim arkadaşlar.

Yaşasın yağmur

2008-10-25T21:17:00.002+03:00

Blogger'a yapılan sansürle ilgili aslında hiçbir şey yazmak gelmiyor içimden. Zaten bu ülkede başka ne beklenebilirdi ki? Tek bildiğim gayet zor geçirdiğim bir haftanın ardından cuma akşamı bilgisarımın başına oturup ekranımda yazan o cümleyi okuduğumda içimde hissettiğim burukluk 24 saattir geçmek bilmiyor. Neyse, tabiki de yazmaya devam edeceğiz, burada olmazsa başka yerde, her yerde, her zaman. Susturmak o kadar da kolay değil.
Annemin haberini almamın hemen ertesi gün Doğa ateşlendi. Sabaha kadar nöbetteydim o gece. Ertesi gün ishal oldu ve şöyle dedi: "Anne popomdan komik yaratıklar geliyor". Çoraplarını ve terliklerini sürekli çıkarttığı için karnını ve ayaklarını üşüttüğüne ikna etmeye çalışıyorum bu hayalperest yer cücesini bu aralar.
Serdar yok tabii ben yalnız çok yoruldum, bitkin düştüm bu hafta. Hem fiziken hem ruhen hem de bu cüceye laf yetiştirmekten çenem de yoruldu. Zar zor bir şekilde enerjimi yükseltebildim. Ama bu akşamüzerinden beri sırtımdaki bütün kemiklerin ağrıdığını hissediyorum. Yani anlayacağınız hayatın yükü sanki öylecene sırtıma bindi.
Serdar'ın Cuma günü yurda ve evimize dönüşü ile bu yüküm biraz olsun hafifledi ve bugün 1 saat de olsa kaçamak yaptım herşeyden. Daha sonra ise üçümüz yağmurda yürüdük. "Yağmur yağıyor, seller akıyor, Arap kızı camdan bakıyor" şarkısını söyleyerek ıslandık, sularda zıpladık.
Annemin durumu ise şundan ibaret; Geçen hafta okulda ani bir tansiyon yükselmesi ve bayılma. Okula gelen doktor mutlaka kalbinize baktırın diyor. Geçtiğimiz hafta yapılan testler sonucunda kalbinde bir delik tespit edildi. Önümüzdeki hafta bu deliğin büyüklüğüne bakılacak özel bir yöntem ile. Şaşırdık, üzüldük tabii. Çünkü annemin alerjik astımı ve fibromiyaljisi var zaten günlük yaşamına çok etki eden. Şimdilik tüm test sonuçlarına bekliyoruz ve de tabiki olumlu düşünüyoruz.
Sizi bilmem ama bana bu yağmur yi geldi. Havanın hafif serinliği de içimi temizledi yıkadı sanki bugün.

Annem

2008-10-22T10:49:00.002+03:00

Dün aldığım haber hayatın bir defa daha bize bir mesaj vermek istediğini gösteriyordu. Annemle ilgili bir kalp rahatsızlığı aldığım haber. Fakat bu durumu kötü, iyi, üzücü ya da bir sorun şeklinde nitelendirmek istemiyorum ki neyse o olarak kalsın...olumlu düşünelim diyorum babama da, Onur'a da... Anneme de...bunu da atlatırız hep birlikte diyorum. Başka ne diyebilirim, ne yapabilirim. Burada gözümün içine bakan bir melek var her hareketimden etkilenen. Fakat söz konusu olan kişi annem, beni dünyaya getiren insan olunca nereye kadar dimdik durabilirim bilmiyorum. Elimden geleni yapacağım ona güç, enerji verebilmek için...güneşin her gün bir başka doğduğuna onu inandırabilmek için...

Uzun bir gün

2008-10-20T18:31:00.006+03:00

Haftaiçi nadir olan aile kahvaltımız sonrası Serdar'ı Berlin'e uğurladık sabah. "Baba sen bizim uçağa bin olur mu?" diye gönderdi babasını. Bütün uçaklar bizim uçak haberiniz olsun. Daha sonra Küçük Einstein'lar ve Mickey Mouse izlendi Disney Channel'da. Biraz oyun oynandı ve alışverişe çıkıldı. Pet Shop'ta balıklara bakıldı yarım saat kadar. Yolda taş, yaprak, küçük top dediği renkli çiçek tohumlarından toplandı. Bu arada çikolata, çubuk kraker, fırından eline tutuşturulan galeta afiyetle yendi.

Eve dönüş ve oyun arkadaşı Özgür iş başında. Oyun, boyama, puzzle, hamur, suluboya, parmak boyası, yine oyun, oyun....arada fasülye ayıkladık pişirdik...ve banyo...şimdi oturdu (fotoda görüldüğü üzere) her yerine tokaları takmış Barney cd'sini izliyor. Bu bandanasını da her banyodan sonra takmak istiyor. Özgür ölüyor yorgunluktan ama şu haline bakıp eriyor.

Veee merakla uyuyacağı saati bekliyor hatta saatleri sayıyor uyusa da kahvesini koysa, röportajını yazsa biran önce dergiye yetiştirse diye...

"Düşen Ayşegül" kitabım

2008-10-19T20:58:00.003+03:00

-Aaaaa "Düşen Ayşegül" kitabım nerde anne? Hadi arayalım.

Bu kitabın adı bizde böyle. Doğa'yı memeden kestiğimden beri yani 18 aylıktan beri kitap okuyarak ya da masal anlatarak uyuyor. Birara her gece bu kitapla uyuyordu. Sonra Serdar'a da bana da fenalık geldi ve başka kitaplar soktuk devreye. Şimdi bu gece birden aklına geldi tuvalette oturakta otururken. Bir hışımla odasına gitti ve buldu. Yani başa sardık yine. Defalarca okuduk anlattık. Ayşegül bisikletten nasıl düşmüş, ambulansla nasıl hastaneye gitmiş, muayene olmuş..vs. Hele bir tek kelimesini değiştir anlat kıyamet kopuyor. Her yerini doğru hatırlayarak anlatmak durumundasın.

Ahh bir de tuvalet kitaplarımız var ki sormayın. Tuvalet eğitimi verirken oturakta oturtabilmek için kitap okuyordum. Her hafta değiştiriyordum tuvaletteki kitapları. Tavsiye ederim çok işe yarıyor fakat bu defa da her seferinde tuvalete kamp kuruyoruz neredeyse. 1 kitap, 2 kitap, 3 kitap, dergiler herşey okunuyor tek tek. Hele geçen gün Emine (haftada bir gelen yardımcımız) Peter Pan'ı odasındaki kitapların arasına koymuş. Aynen şöyle dedi kadına: "Emine sana çok kızdım ben. Tuvalet kitabımı odama koymuşsun"

Özel bir gün

2008-10-17T21:50:00.005+03:00

"Dünya senin içsel durumlarının mükemmel bir göstergesi. Dünya böyle çünkü sen böylesin"

Tanrılar Okulu -Stefano E. D'Anna

Bugün Stefano E. D'Anna ile röportaj yaptım. Özel bir gündü, yaşamımda bir artı, kayda geçilmesi gereken bir gün. Çok özel, faklı şeyler konuştuk. Biraz kitaptan biraz güncel konulardan, dünyanın gidişatından ve düşlerimizden. Kafamdaki bütün soruları sordum ve yanıtlarım da gayet ilgi çekiciydi. Röportaja İnfomag'da Kasım sayısında köşemde yer vereceğim. Dergi yayınlandıktan buraya da koyarım tabiki de.

4,5 yıl teknoloji yazdıktan ve de 3 yıl telekomünikasyon sektöründe çalıştıktan sonra özel ilgi alanım olan psikoloji, felsefe ve kişisel gelişim konularında yazmak hep düşlediğim birşeydi. Şimdi yazıyorum hem burada hem de İnfomag'da her ay. Evrene teşekkürler ki bana harika kaynaklar, bilgiler gönderiyor Stefano gibi, Judith gibi ve bu konularda uzman diğer dostlarım gibi...

Ve sizler blog arkadaşlarım, sayfama ziyarete gelenler çok sıcacık bir his bunları sizlerle paylaşıyor olmak. İyi ki varsınız...

Teşekkürler...

Biz ev kedileri

2008-10-15T18:40:00.008+03:00

2 gündür evden dışarı çıkasım gelmiyor. Ev kedisi olduk. Sürekli bir dolap toplama, yazlık, kışlık ayırma, boyama, okuma, kesme, yapıştırma halindeyiz. Bir faaliyettir gidiyor sormayın. Fotoğraftaki Özgür ve Doğa yazılarına bir yer bulamadık asacak. Serdar İtalya'da bir sokak ressamına yazdırmıştı bunları. Ne zamandır duruyor. Çerçeve gerektiğine karar verdik ama üşenip sokağın köşesinde çerçeveciye gidemedik. Kaç defa sorduysam "çıkmayalım anne" dedi. Giyinip dışarı çıkmaya ikna edemedim.

Bugün yapmadığımız yaramazlık kaldı. En son akşamüstü Nutella ve çavdar ekmeği ikilisine karşı koyamadık kuzumla. Daldık Nutella'ya çok fena. En son Doğa mavi bıçağını daldırmış yiyordu kendinden geçmişçesine. Bunu kendisiyle birlikte nadir yaptığımdan pek bir memnun bugün halinden. "Yaşasın çukutalalı ekmek" diye tezahürat yaptı zaten. Sonra da "süt de pişir annee" dedi. Dayanamıyorum bu sevinç çığlıklarına. Yani karnımı kesmek tekrar içime koymak istiyorum çocuğu, daha nasıl ifade ediyim.
Eee bu durumda bana ne oluyorsa tabiii kaşık kaşık yedim. Akşam sadece zeytinyağlı ıspanak yiyebilirim:)) Fena açıldı iştahım bayramdan bu yana. Bunu bir kontrol altına almak gerek.

Söylenip duruyorum işte kendimce

2008-10-14T22:52:00.005+03:00

Gymboree'den öğle saatlerinde döndük. Resim dersimiz evde de devam etti. Bazen düşünüyorum neden oraya gidiyoruz, aynılarını hatta daha güzellerini evde yapıyoruz biz. Hatta son haftalarda her gidişimizde Doğa bir çocuk tarafından itiliyor, düşürülüyor. Zavallım "bir daha vurma bana tamam mı" diyip ağlamaya başlıyor. Ne diyim şimdi ben bu çocuğa, nasıl savunacak kendini? Sakin, kırılgan benim kızım. Bir yandan üzülüyorum bir yandan da sürekli anne diye sırtıma tünemesi sinirime dokunuyor. Bir yanım diyor ki bırak çocuk evin tadını çıkarsın nasıl olsa hayat boyu gidecek okula. Ama çok seviyor dersleri, çok girişken ve kolay uyum sağlayan bir çocuk ayrıca. Zaten Aralık gibi başka bir yere göndereceğim. Daha sıcak ve yuva tarzı bir yere yarım gün, haftada 3 defa. Gymboree'nin fiyatları da aldı başını gidiyor. Akıllara zarar rakamlar söz konusu. Hani denemek amacıyla biraz da heyecan yaptık 3 aylık yazdırdık. Buna birilerinin dur demesi gerek. Birşeyleri de sorgulasak artık ya da kendimizi...Bütün dersler doluyor taşıyor nedir bu anlamakta zorluk çekiyorum.

Biri bana anlatsın biz nasıl büyümüşüz? Anneannem bizi evde nasıl oyalamış, annem babam askerdeyken hem çalışıp hem 2 çocukla ne yapmış? Şimdi neden hem çalışıp hem çocuklarımızla olamıyoruz? Neden seçenekler bu kadar keskin? Yanıtları gayet net ortada ama yine de boğuşup duruyorum işte bunlarla kendi içimde...Doğumdan sonra 4. ayda işe dönmemi bekleyen eski şirketim geliyor aklıma halen sinirleniyorum, içerliyorum zaman zaman. Kadınlık halleri işte. Saçma sapan duygusallıklar gösteriyorum halen.

Ve sonra diyorum ki, herşeyin bir sebebi var. Şu 29 aydır yaptıklarına bak. Ortaya çıkardığın sanat eserine bak. Biraz duluyor içimdeki fırtına ama başka bir yerden çıkmak için beklemeye alıyor kendini. Bir tek yazınca geçiyor, sadece yazınca...

Oyuncak falan hikaye

2008-10-11T16:45:00.010+03:00

"Benim küçük kozalağım" diyor da başka birşey demiyor. Bu kozalak bizimle her yere geliyor. Bir de taşlarımız var böyle. Her yerden taş, kozalak, yaprak, kırık dallar toplanıyor ceplere dolduruluyor. Her gittiğimizde yerden mutlaka çeşit çeşit çöplerle eve dönüyoruz. Tabii bu çöplerin her birinin onun için bir anlamı var. Oyuncaklarıyla hiç bu kadar keyifli oynamıyor. Bugün kapalı bir alışveriş merkezine gittik yine orada da taşlar buldu, büyük saksıların içindeki kocaman beyaz taşlarla oynadı. Bayılıyor bu işe...

Örneğin bıraksam bizim apartmanın otoparkında bile saatlerce taş toplar, çiçekleri inceler, toprakları deşer...Boşuna biz bu çocuğa oyuncak alıyoruz aslında. Ama sürekli ev dışında vakit geçiremeyiz ki...

Doğa doğaya çok düşkün. Umarım hep böyle devam eder...

Son günlerde ben

2008-10-10T16:43:00.008+03:00

Son 1 haftadır sürekli bir araştırma halindeyim. Doğa Gymboree'ye devam ediyor oyun, müzik ve resim derslerine haftada 2 gün. Gerçi birlikte devam ediyoruz. Bu program annelerin de katılıp çocuklarla birlikte oynadığı bir program. Yani ben de her hafta postacı, itfayeci, pizzacı oluyorum, yeri geliyor ormanda çadır kuruyoruz ateş yakıp balık pişiriyoruz, yeri geliyor müzik dersinde tamtam şarkısını söylüyoruz. Evet gerçekten de çok keyifli insanın çocuğunu bu süreçlerde görmesi ama ben de istiyorum ki artık biraz kendi kendine kalmayı öğrensin, eee ben de biraz nefes alıyım, en azından kendi kendime 1-2 saatim olsun. Hani bu nereye kadar birlikte oynamaya devam etme durumu? Kendimi oyun arkadaşı dışında Özgür yani ben olarak hissetmek istiyorum artık. Ne bileyim kitabımı alıyım sahile gidiyim, yağmurda yürüyerek ipodumu dinliyim, bilgisayarımı alıyım bir yerde oturup yazı yazayımi daha çok yazayım, artık yazmakla ilgili hayalimdekileri uygulamaya koyayım istiyorum. Biliyorum, hissediyorum ki işte zaman bu zaman. Geldi artık. İnsan hissediyor bunu taaa hücrelerinde bir yerlerde, doğru zaman olduğunu biliyor. Siz bildikten sonra da herşey çorap söküğü gibi ilerliyor, su akıyor akıyor yolunu buluyor...

Neyse sonuç olarak bir yuva buldum tam istediğim gibi, benim kafamda kurucuları olan, felsefesi bana uygun, hem esnek hem disiplinli, şipşirin bir yer. Oraya başlayacak Doğa yarım günlüğüne Aralık gibi. Ben de full time annelikten biraz olsun sıyrılıp kendimle kalabileceğim. Hani zaten ev işleri, yemek olaylarıyla pek bir ilgim olmadığı için kendimi tamamen yazmaya ve okumaya vermeyi planlıyorum. Hatta eve haftada 2 gelen yardımcı kadınımızı da 1 güne düşüreceğim. Sıkıntı geldi haftada 2 gün evde temizlikten de. Zaten 1 günde yapılacak işi 2'ye bölmeye başladı son zamanlarda. Kadında değil ama olay ben de. Nasıl özledim evde yalnız kalmayı. Yalnızlığı deli gibi özledim. Böyle kimse olmasın evde sabahtan akşama kadar ya da mümkünse 48 saat yoga, meditasyon, nefes yapabilsem. Nefes seminerinde bile Doğa yanımdaydı yani şu 29 aydır yalnızlık nedir unuttum ben! Özgürlüğümü, kendimi geri istiyorum. Nasıl da dolmuşum görüyorsunuz çığlıklarımı:))

Herşey bir yana psikopat, paronayak anne hislerim çıkıyor arada bir yokluyor beni. Doğa yuvada tuvaletini nasıl söyleyecek acaba, ya düşerse, ya bahçede kedilerle oynarsa, ya aç kalırsa, ya öğretmenler kötü davranırsa, ya iyi görünen ama canavar olan tiplerse bunlar, ya yanlış karar verdiysem...toplam da çocuk 3 saat kalacak orada. Ama bendeki bu paranoyak tavırlar akıllara ziyan. Neyse susturmuyorum içimdeki sesleri. Gelin, buyrun diyip kabul ediyorum hepsini. Yapacak başka birşey yok işte annelikle birlikte geldi bunlar bana ne yapabilirim. Belki de oradalardı uzun zamandır ama doğumdan sonra çıktılar.

Bu arada yuva & oyun grubu işi ne kadar ticarete dökülmüş inanılır şey değil. Bir yandan bunu görmüş olmak da çok üzdü beni. Bir umutsuzluktur kapladı içimi şimdiden hangi ilkokul, hangi lise, üniversite diye düşünür oldum. Hani bazı tipler var ya çocuğunu okula göndermiyor evde eğitiyor onlara da hak verir oldum kısmen. İnsanın bu hayat koşulları, dünyanın gidişatı, ekonomik kriz, terör karşısında ormana kaçıp orada yaşayası geliyor. Çünkü buralarda basit yaşamamız mümkün değil, kendimizi kandırmayalım.

Bir de Doğa dün gece yatırırken "Anne, ben kemancı olmak istiyorum" dedi. Hadi bakalım bir de bunu düşünür oldum. Bugün de bütün gün "ne zaman keman alacaksınız" diye sordu. Onur (kendisine dayı denilmesini haz etmiyen insan) alacak diye bekliyor bakalım...Onur da ona doğduğundan beri keman almak istiyordu aslında. tuaf bir durum...ikisi ruhen birbirine pek bir yakın zaten.

Foto: mavimelek.com/denemeler/muzik_ve_ruh.jpg

Anne baba olmak

2008-10-06T21:35:00.004+03:00

"Turuncu birşeyler giyip inzivaya çekilmek istediğiniz zamanlar olacak...Elinize bir tespih alıp saçınızı kazıtmak, mümkünse bir yıl boyunca kimseyle konuşmadan bir dağ eteğindeki bir ashram'da yaşamak, yoga ve meditasyon yaparak gününüzü geçirmek, delirmemek için ilaçlar içmek, avazınız çıktığı kadar bağırarak sokaklarda koşmak, ağlamaktan helak olmak ve uyuyakalmak, tepinmek, birşeyleri kırmak isteyeceksiniz...evet bazı günler böyle geçecek. Bir çocuk size bunları hissettirebilecek. Ama zırıl zırıl ağlamak gibi zararsız eylemler dışında hiçbirşey yapmayacaksınız. Neden? Çocuk size bütün bunların doğal olduğunu, anne baba olmanın tam da böyle birşey olduğunu fark ettirecek"
Ece Arar'ın "Çocuk sahibi olmak için 40 bahane" adlı kitabını okumamın üzerinden sanırım 1 ay kadar geçti. Belki de daha da fazla emin değilim. Fakat bu paragraf o kadar sık zihnimde canlanıyor, aklıma geliyor ki en sonunda yazmadan edemedim.
Bu paragraf beni hem çok eğlendirdi hem de suratıma tokat gibi çarptı. Çünkü öylesine gerçek ve samimi bir dille yazılmış ki... Ben bu farkındalığı yaşadığımda soğuk duş etkisi yapmıştı. Yani anne baba olmanın tam da böyle birşey olduğunu, hiçbir kaçış yolun olmadığını, bütün sorumluluğun senin üzerinde olduğunu, tepinsen de patlasan da bir yararı olmayacağını anladığım da şaşırmıştım önce...Şaşırmıştım kendi anne babama. Onlar nasıl yaptılar, bizimkinden çok daha zor koşullarda Onur'u ve beni nasıl büyüttüler, okuttular diye hep düşündüm, halen de kimi zaman düşünüyorum. Bir çocuk büyütmek, bir insan yetiştirmek için gerekli koşullar ülkemizde değil artık dünya genelinde çok zor. Her açıdan baktığınızda bu iş artık cesaret istiyor. Ece ile aynı fikirdeyim; Çocuklara evet ama bakabileceğimiz kadarına...
Bakın özel bir okulda ilkokul öğretmenliği yapan annemden aldığım çok taze bir bilgi: Bağdat Caddesi'ndeki ilkokullarda yapılan bir araştırma sonucunda görülmüş ki yabancı uyruklu bakıcı ile büyüyen çocukların kelime dağarcıkları azalmış ve anlatım güçlüğü çekmeye başlamışlar.
Bence günümüz kadını için, yani özgürlüğüne düşkün, ekonomik gücünü eline almış, bir yandan günlük hayattan kopmak istemeyen ama bir yandan ruhsal anlamda da kendiyle barışık yaşamak isteyen kadınlar için bu işin tek yolu "Kabullenmek". Evet, olanı olduğu gibi kabul edin lütfen. Yargılamayın, sorgulamayın ne kendinizi, ne eşinizi ne çocuğu. Bilin ki herşey belli bir düzende akıp gidiyor bu evrende, akması gerektiği gibi.
Louise Hay'in en sevdiğim olumlamasındaki gibi; "Herşey kendi içinde mükemmel".
Her gün bu cümlenin üzerine düşünün ve meditasyon yapmaya çalışın...

Spor salonunda bilim ve felsefe

2008-10-03T21:05:00.005+03:00

Yakın zamanda katıldığım bir meditasyon ve grup çalışmasında felsefe öğretmeni bir çift ile tanıştım. Bu çiftle sohbetimiz sırasında yeni bir kişisel gelişim programı başlatmak üzere olduklarını öğrendim. Programın, bir spor salonunda uygulanacak ve de derslerin 7-17 yaş grubuna verilecek olması bana ilginç geldi. Bu nedenle sizler için daha ayrıntılı bilgi aldım.
YankıGym Sürekli Eğitim Merkezi Koordinatörü olan Meriç Bilgiç, İngiltere ve Belçika’da okumuş. Catholic University of Leuven’da Felsefe masterını birincilikle bitirmiş ve üstün başarı ödülü almış. Aynı zamanda Kocaeli Üniversitesi Felsefe Bölümü Kurucu hocalarından. Bilgiç, bu programın dershanelerin yarattığı kişilik bozukluğuna karşı, kişiliği güçlendirmeyi amaçladığını anlattı: “Dershaneye gönderilen çocuk genellikle okulda başarısız olan çocuk oluyor. Aynı öğrenci dershanede de başarısız oluyor. Özel ders aldırılıyor, yetmiyor, dayak atılıyor, aşağılanıyor. Sonunda özgüvensiz, başarısızlığa koşullanmış, en iyi ihtimalle hırslı, saldırgan kişilikler oluşuyor. Bu program bu zinciri kırmayı amaçlıyor. Dershanelere karşıyız. Dershaneler çocuk için bir cinayettir. Tam ifadeyle çocukların sonsuz olasılıklı dünyalarını eğitim adında tek olasılıklı, hayal gücü sıfırlanmış mekanik ve acımasız bir dünya hücresine hapsediyorlar.”
Evet gerçekten de iddialı ve bir o kadar da çarpıcı değil mi? Programdaki dersler çok ilgimi çekti; Matematik oyunları, Bilim Tarihi felsefesi, müzik, ingilizce konuşma, diksiyon, yoga-meditasyon, modern dans, bale, taekwondo, judo, jimnastik ve drama.
Bilgiç derslerle ilgili şunları söyledi: “1000 metrekare üzerine kurulu bir spor salonunda bilim adamları ve felsefeciler meslek sırlarını çocuklarla paylaşacak. Programlarımız MEB’in yıllık eğitim takvimine paralel olarak haftaiçi ve haftasonu uygulanıyor. Öğretmenlerimiz kendi alanlarında ulusal ve uluslararası düzeyde başarılar elde etmiş seçkin isimlerden oluşuyor.”
Bir bedensel etkinlik yanında bir dizi zihinsel ders ile beraber verildiğinden ve zihin beden dengesinin öğrencide nasıl geliştiğinin gözlendiğinden bahseden Bilgiç, “Çocuklarda bu en büyük sorun; Ya çok hareketli bir beden ve sıfır zihinsel konsantrasyon, ya da aksine bilgisayara yapışmış bir elektronik organ, kavanozda beyin yaşamı fakat beden yok. Biz ikisini de yerine koyup yüksek düzeyde ruhsal ve bedensel yeteneklerini dengeli kullanmasını öğretiyoruz. Bu programın arkasında bir felsefe var. Bir bilgi ve ahlak felsefesi var. Öyle görüş anlamında bir felsefe değil, sistematik, akademik bir felsefi arkaplanı var bu eğitimin.”
Bilgiç, “Derdimiz insan gibi insan yetiştirmek. özgüvenli, sorumluluk sahibi, yükümlülüklerine, toplumuna sahip çıkan, kendi sınırlarını bilen, zorlayan ve yeteneklerini geliştiren yetkin bilinçler yetenekli, sağlıklı, güzel nesil yetiştirmek” diyor.
Bu özel kişisel gelişim programı ile ilgili daha ayrıntılı bilgiyi Meriç Bilgiç’ten (mericbilgic@gmail.com) ya da YankıGym’den (yankigymcenter@hotmail.com)alabilirsiniz.

Not: Bu yazı Infomag dergisinin Ekim sayısındaki köşe yazımdan alıntıdır.

Kundalini nefesi, Doğa, müzik

2008-10-01T18:54:00.011+03:00

Güne çılgınlar gibi dans ederek ve kundalini yaparak başladık Doğa ile. Kundalini gerçekten tahmin edemeyeceğiniz bir enerji veriyor size. Yaptıkça daha fazla yapmak istiyorsunuz ve de tavana zıplayasınız geliyor bir yerden sonra. İçinizden coşku ve neşe fışkırıyor adeta. Tabii Doğa da çılgına döndü bu enerji ile. Aslında planlı olmadı. Klasik kahvaltı sonrası kendi halimizde takılırken, cd'lerin olduğu çekmeyi açmış benim nefes yaptığım cd'yi bulmuş. Ama bu cd çok özel çünkü sadece 45-50 dk.lık nefes seansı yaptığımda koyuyorum. Yani içindeki müziklerin her biri özel. Örneğin ilk başlardakiler kundalini için hareketli, sonra etnik müzik, ve gittikçe kalbinize, ruhunuza seslenen bir müziğe dönüşüyor. Çünkü cd'nin sonuna doğru uçuşa geçiyorsunuz:)) yani meditasyon halinde oluyorsunuz. Tabiii Doğa ile hepsini yapmak ne mümkün. Uzunca bir süre nefes yaparak dans ettikten, yani kundalini enerjimizi açağa çıkardıktan sonra bir şekilde yere yatıp nefes almaya ikna edebildim kendisini. Ancak şöyle dediğimde ikna oldu: "Hadi gel çilek kız gibi hayaller ülkesine gidelim. Kapat şimdi gözlerini". Görülmeye değerdi hali. Doğa ile bu anlara bayılıyorum. O kadar komik ve tatlı oluyor ki insan gülemiyor da işin büyüsü bozulmasın diye:) Neyse tabiki çok kısa süreli hayaller kurduk ve "hadi anne tekrar dans edelim" demesiyle yine başa sardık.
Nefes seansı yapmayalı ve bu cd'yi dinlemeyeli çok uzun zaman oldu. Çünkü Doğa son günlerde gündüz uyumadığı için benim de 45-50 dk. nefes + meditasyon yapmam imkansız. Neyse ki bugün en azından bir kısmını birlikte yaptık ve de çok eğlendik. Bu çocuk her defasında benim aklımı başıma getiriyor. Yani demek istiyor ki; "hadi anne nefese dön artık. Boğulacaksın yoksa...."
Zaten dün gece rüyamda Judith'i ( Transformal Nefes' tekniğinin yaratıcısı Judith Kravitz -seminerde tanışmıştım ve röportaj yapmıştım-müthis bir kadın ) gördüm. İşaretler tamam yani. Döneceğim artık tamam, Tibet hareketlerime de, nefeslerime de düzenli başlayacağım yine. En azından Doğa uyuyunca geceleri yapacağım mecburen. Artık o enerjiyle bütün gece cin gibi otururum:))

Merak edenlere;
Kundalini Hindu öğretilerinde her canlıda potansiyel olarak bulunan aydınlanma enerjisine verilen addır. Ayrıca yılan gücü olarak da anılır. Bu enerji harekete geçtiğinde, omurgadan yukarıya doğru çıkarak çakra sistemini daha engin gerçeklere açar. Aydınlanma açık bir sistem içinden akan enerjinin bir sonucudur. Kundalini Nefesi, nefes kapasitesini artırır, bir enerji ve esenlik hissi yaratır ve içimizde akmakta olan enerjinin farkına varmamıza yardımcı olur.

Bugün bir müzik sevdasıdır sürdü. Günün devamında Serdar'ın yeni Metallica cd'sini dinledi. Serdar da gençlik günlerini hatırlamak istedi sanırım bu cd'yi aldı geçen gün:)) Hoş fena da olmadı hani. Uzunca bir süre alamadık ipodu Doğa'nın elinden, hoşuna gitti Metallica. İşte böyle bir mozaik içinde büyüyor cadı:)) Bir yanda Metallica bir yanda nefes teknikleri...:)) Diğer yandan dayısı Onur habire Jazz cd'leri sokuşturuyor evimize, Eric Satie, Erykah Badu, Jill Scott...Benim dinlettiklerimi beğenmiyor. Çocuğun ruh halini bozarmışım Tori Amos, Lila Downs dinletilirmiymiş...Eee ben de işte meditasyon müziklerimi dinlettim bugün, bir de kuş sesleri cd'mi:)) Daha ne yapıyım ama dimi?

Yapma Cennetler

2008-09-30T21:06:00.007+03:00

"Şarap herkesin bildiği birşey, herkesin sevgilisi. Gerçek bir filozof hekim ortaya çıkarsa -ki, bu pek görülen birşey değildir- şarap üstüne güçlü bir inceleme; şarap ile insanın iki terimini oluşturduğu, iki yönlü bir ruhbilim incelemesi yazabilir. Kimi içkilerin nasıl ve niçin düşünen insanın kişiliğini aşırı ölçüde artırma ve adeta bir üçüncü kişilik yaratma gücünü taşıdıklarını; şarapla doğal insanın, hayvansal tanrı ile bitkisel tanrının, Kutsal Üçlü'de baba ve Oğul rollerini oynadıkları gizemli işlemi açıklar; çünkü onlar gene kendilerinden kaynaklanan, üstün insandan ibaret olan, Kutsal Ruh'u yaratırlar.

Şarap ve insan, bende durmadan dövüşen ve durmadan barışan iki dost pehlivan izlenimini uyandırıyor. Yenilen her zaman yeneni kucaklıyor."

Yapma Cennetler - Charles Baudelaire

19.yüzyılın en önemli Fransız şairlerinden Baudelaire, bugünkü şarap çeşitlerini görse neler yazardı kimbilir? Ya da uyuşturucunun bu kadar yaygın olduğunu...Kendisi her türlü uyuşturucu ve içkiyi kullanmış. Kitapta esrar ile ilgili yazdıkları da ilginç.

İfadeler çok kuvvetli, anlatım etkileyici...çevirisi de fena değil. 1860'da yayınlanmış bir kitap.

ÇOKLUKTA BİRLİK

Bir tapınaktır doğa, sütunları canlı;
Anlaşılmaz sözler duyulur zaman zaman.
Sembol ormanları içinden geçer insan;
Tanıdık bakışlar süzer gibidir sizi.

Bir derin, bir karanlık birlik içinde,
Aydınlık kadar sonsuz, gece kadar geniş,
Uzaktan söyleşen uzun yankılar gibi,
Renkler, sesler, kokular karışır birbirine.
Kokular vardır çocuk tenlerinden taze;
Obua sesinden tatlı, çayır gibi yeşil;
Kokular da vardır azgın, zengin, gürül gürül.
İnsana sonsuz şeylerin tadını veren,
Misk, amber, aselbent, buhur gibi kokular,
Duyuları, düşünceyi alıp götüren.

Kadıköy keyfi

2008-09-29T18:55:00.011+03:00

Uzun zaman sonra Kadıköy'deydik bugün. Balık pazarı, kitapçılar, antikacılar, kuruyemişçiler, Baylan, Cafer Erol ve de en son Çiya Sofrası’nda yemek ile kapadık günü. Güzeldi Kadıköy'de olmak, o havayı solumak...
Doğa gittiğimiz yerlerde bolca çikolata yedi ve Çiya'da ceviz tatlısına bayıldı. Şaşırmadık tabii, bu kadar cins, farklı şeyleri seven bir damak tadı bunu da sevebilir rahatlıkla. Yalnız bu çikolata sevdasının sonu nereye varacak bilinmez. Özellikle Baylan’dan zor çıktık neredeyse. Bıraksak bütün çikolatalardan deneyecekti. Nezih'te kitaplara baktık, Sünger Bob defteri, Mickey Mouse kalemi ve evimizin vazgeçilmezi post-it aldık.
Tam eve dönecektik ki Dersu'nun kardeşi olmuş haberini aldık. Zeynep bebeği gördük, "aaaa bu kadar küçük mü oluyorlardı" dedik yine şaşırdık kaldık. Nalan'ın doğum yapacağını bir gece önce rüyamda görmüştüm ve de onu dün aradım doğum yakın diye. Bu aralar rüyalarım ilginç yine. Bugün sabaha karşı gelmiş Zeynep hem de çok kolay bir normak doğumla. Zaten birinci de normal doğumdu. Acıya dayanıklı, cesaretli bir Türk annesidir Nalan. Pırt diye çıkarıyor çocukları. Hatta sancılar 6 dk. ara ile geliyor diye doktoru aramış sabahın köründe. Pes diyorum ne diyim artık! Doğa'nın kankalarından birinin kardeşi oldu bugün yani anlayacağız. Bebeği pek bir ilgiyle izledi hatta ona prensesli tuvalet adaptörünü göstermeye çalıştı:) Umarız kardeş isterim diye tutturmaz.

Doğa'dan önceki beni hatırladım bugün Kadıköy'de. Neler neler geçti gözümün önünden. Lise yıllarına kadar gittim neredeyse...İyi ki dedim adım gibi Özgürce yaşamışım ve de yaşıyorum...Sonra Zeynep bebek beni 29 ay öncesine götürdü. Doğa'nın karnımdan ilk çıktığı anı ve ilk emzirdiğim anı hatırladım...bir defa daha anladım ki ben yeniden doğmuşum o an...

Baba aşkı

2008-09-27T20:35:00.008+03:00

Tatilin en güzel yanı tabiki Serdar'ın bizimle olması. Özlüyoruz onu çok...İnsan kocasını özler mi sürekli değil mi? Eee eve arada bir uğrarsa özlersiniz..."Aaa ne güzel en iyi evlilik şekli" demeyin hemen, ciddi zor oluyor bazen...Hele bir 2,5 yaşında bir cüce ile başbaşaysanız yandınız. Geçtiğimiz 2 haftadır iş yoğunluğu ve de seyahat nedeniyle neredeyse hiç göremedik kendisini. Hani zaten hem evli hem bekar yaşamaya alışmış olan ben, tavsiye etmiyorum, gazetecilik yapmadıysanız eğer gazeteci ile evlenmeyin kardeşim. Hele de haftalık yayında ise kesin bir defa daha düşünün. Yani bazı meslekler için geçerli gerçekten de bu durum. Gazetecilik için özellikle doğru bence. Örneğin Serdar bir öğretmen ya da eczacı ile falan evlenmiş olsaydı vay o kadının haline. Bekler dururdu garibim ne zaman gelecek diye. Bilmez ki bu işin saati olmaz. Gerçi günümüzde artık çoğu sektörde çalışma saatleri esnekleşti, sanırım çok az sektör kaldı 09:00-18:00 arası çalışan. Artık çoğu çalışan haftanın bazı günleri işlerini evden bile yürütebiliyor ama kimi zaman da gece mesaisine kalıyor. Neyse günümüz koşullaru böyle malesef, ayak uyduramayanların vah haline...
Doğa'nın hali görülmeye değer. Devamlı babasıyla yapışık durumda evde. Tuvalet, uyumak, giyinmek, yemek yemek gibi bütün faaliyetler baba ile yapılıyor. "Anne sen evde kal biz babamla oyuncakçıya gidelim" gibi sohbetler başladı bir de. Tabiii bu benim için harika!! Gelsin okunmayı bekleyen kitaplar, dergiler...pek bir rahatım bu bayram tatilinde yani anlayacağınız. Öğlen uykularını da uyumayan Doğa, akşama doğru bir enerji patlaması göstererek 20.00 civarlarında sızarak uykuya geçiyor.
Bizim mikrodalga fırının düğmesine sürekli basmaktan vazgeçmesi için kendisine bugün oyuncak bir mikrodalga fırın aldık. Bana tavuk, Serdar'a da balık pişirdi bütün gün. Kendisine de pizza tabiki:))

Son moda sohbetler

2008-09-26T15:38:00.005+03:00

Meğer insanların ne kadar çok eğlenmeye ihtiyacı varmış. Facebookta her geçen gün yenisi eklenen gruplar beni çok güldürüyor. En son "your ego is my lego" başlıklı bir grup oluşturmuşlar. Yani inanılır gibi değil eğleniyorlar da gerçekten. İçsellikten uzaklaştıkça buralarda arıyorlar eğlenceyi...
Ego, farkındalık, meditasyon, yoga, reiki, yaşam koçu, x koçu, y koçu. vs....bir de Cem Uzan'ın davasından sonra son zamanlarda öfke kontrolü çıktı:)) bunlar çok moda şimdi. Ayaküstü sohbetlerde bile sözü ediliyor mutlaka. Özellikle kadın dergilerinde, yoga kamplarıyla ilgili haberler, alternatif tıp, çeşitli masaj teknikleri....haklılar tabii onlar için güzel bir alan haber anlamında. Ama biraz daha profesyonelce işlenmesi gerekiyor bence. Şu ana kadar incelediğim kadarıyla içlerinde bu konuları en iyi ele alan Eve dergisi sanırım. Tabii bu benmim kişisel fikrim.
Öte yandan, bilen bilmeyen herkes konuşuyor. Öyle ki Pakize Suda geçenlerde bir köşe yazısında kişisel gelişim kitaplarıyla ilgili öyle talihsiz bir yorum yapmıştı ki...neymiş efendim ancak koca bulmaya yararmış bu kitaplar, her eline aldığında ilk 10 sayfadan ileriye gidemiyormuş. Eeee okuma zaten sen bence, ihtiyacın yok demek.
Yanlış anlamayın işini çok profesyonel yapan yaşam koçu, psikolog, reiki masterı, drama dersleri veren dostlarım var. Bahsettiklerim bunlar değil. Kendini olduğundan çok daha farklı göstermeye çalışanlardan ve de bir de bu konuda hiç bilgisi olmadığı halde körü körüne yargılayanlardan bahsediyorum. Örneğin kendi yaşamındaki sorunlarını çözememiş ama insanlara hayallerini gerçekleştirmeyi vaat eden insan yaşam koçu olabilir mi sizce? Olmamalı değil mi? Tabii bu bir süreç. Öğretmenler, eğitmenler de bu süreçte deneyimler yaşarlar, oradan oraya savrulurlar. Onlarında dibe vurdukları zamanlar olabilir. Ama dengeleri farklı olmalı. Kolay toparlanabilmeliler.
Diğerleri ise yani işin aslını bilmeden yargılayanlar, onlar için ise söylenecek tek şey; bu da sizin seçtiğiniz ve sizin deneyimleriniz. Sizler yargıladıkça sizi de yargılayacaklar...Malesef düzen böyle işliyor, yapacak birşey yok. Ne zaman ki bir gün gelecek kendinizle başbaşa kalacaksınız belki o zaman herkesi olduğu gibi sevip kabul etmeyi öğreneceksiniz. Kişisel gelişim kitaplarının da her kitabın olduğu gibi ne büyük emekle yazıldığını aklınızdan geçirebileceksiniz.
Sinirliyim bugün böyle içimde birikenleri döküverdim.

Bir de biraz önce gazetede bir haber; Hülya Avşar'a sormuşlar. Yeni tv programınızda Tayyip Erdoğan tekrar konuğunuz olsa ne sorardınız diye; "Ergenekon'u değil de bu defa Deniz Feneri'ni sorardım" demiş.
Buyrun işte buna da bir yorum yapmayacağım artık. Ne olur herkes kendi işine baksa

İşte ruh halim budur

2008-09-24T23:26:00.006+03:00

Yaşamın sırlarını bileydin
Ölümün de sırlarını çözerdin
Bugün aklın var, bir şey bildiğin yok
Yarın, akılsız neyi bileceksin!
.....................................................
Ey kör!
Bu yer, bu gök, bu yıldızlar, boştur boş !..
Bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş !..
Şu durmadan kurulup dağılan evrende, bir nefestir alacağın,
O da boştur boş !..
.....................................................
ÖMER HAYYAM

Mücadele devam

2008-09-24T15:26:00.007+03:00

Ericsson'da çalıştığım günleri düşünüyorum; basın toplantıları öncesi stres, bazın gezileri heyecanı, 6 aylık-1 yıllık planlamalar, sunumlar, bitmek bilmeyen toplantılar, çıkan olumsuz haberler...vs... sonra BTHaber'de her çarşamba gazete bitene kadar ofiste gece yarısına kadar sayfa yaptığımız geceler, haber kovalamaca, manşet stresi...vs...Son iki işim de yoğundu. Hele gazetecilik yaptığım yıllar çok yoğun mesaiye kaldığım, çok sık seyahat ettiğim olurdu. Ama düşündükçe yine aynı yere varıyorum. Doğa'yı büyütmek hepsinden daha zor. Hayattaki en büyük proje çocuk sanırım. Çünkü beklentileriniz tutmuyor bir kere o kesin. Kaldı ki beklenti içinde olmak da hiç doğru birşey değil. Çalışma saatiniz diye birşey yok çünkü 7x24 sorumlusunuz bu işten. Aman bugün de aç kalsın, ya da bugün de uyumasın diyemiyorsunuz. Böyle kene gibi kemiriyor düşüncesi bile adamı. Hele benim gibi evden çalışan bir anneyseniz işiniz daha da zor. Klavyenizin harfleri sürekli kopar, "çekil ben iş yapıcam biraz" diyen biri sizi sandalyenizden iter, sürekli yanınızda "anne gel biraz doktorculuk oynayalım hıh dur seni bi muayene ediyim" diyen bir cadı. Eee bir yandan sosyal hayattan kopmamak, üretmek, kendini geliştirmek gerek - yoksa neden yaşayalım ki - bir yandan bu çocuğun bakıma, ilgiye, emeğe ve en önemlisi sevgiye ihtiyacı var. Çalışan, çalışmayan, evden çalışan her anne için çok zor; Bir insan yetiştirmek, onu hayata hazırlamak çok yürek istiyor. Hele de doğurmadan önce ciddi düşünülmesi gereken birşey bence. Çünkü özellikle ilk 3 yıl ciddi anlamda kendinizden vermeniz gerekiyor. Buna hazır değilseniz ne olur yapmayın.
Bu yazı Doğa ile biraz önce verdiğim öğlen uykusu mücadelemiz sonrasında çıktı hemen. Onu uyutmaya çalışırken bir yandan içimden geçirdim, gerçekten ben hayatta nerede bu kadar zorlanmıştım diye. Yani özellikle bu öğlen uykusu zamanlarında son günlerde sınırlarını zorlamaya başladı. Yoruyor beni çok. Hadi uyumasın bütün gün desem bu defa akşam daha bir çığrından çıkıyor iş, düz duvara tırmanırcasına bir enerji. Kontrol etmek mümkün değil. Her gün diyorum ki kendime"Bırak çocuğu rahat uyumazsa uyumasın gündüz. Ama o gözlerine ovuşturdukça "uykum yok benim" diyişi var ya beni çileden çıkartıyor.
Şu gündüz uykusu meselesinde bir uzlaşma sağlayabilirsek kendisi ile daha ilginç şeyler yazabileceğim ben de umarım...
Hayat annemlerin ve de anneannemlerin zamanlarına göre niye bu kadar zorlaştı hep bunu düşünüyorum bir de bugünlerde...

Not: Fotolar Temmuz2008-Bodrum - yazıyla bir alakası yok:) Bugün de böyle işte...

Kayda geçilmesi gereken bir diyalog

2008-09-22T18:45:00.005+03:00

-hadi Doğa'cım uyku saati.
-uyku saati değillllllllll. yok benim uykum..
-ama uyumazsan büyüyemezsin. öğlen uykumuzu uyuyalım dinlenelim
-dinlenmicemmmmmm.
-çilekle mi ayşe ile mi uyumak istersen seç birini?
yerlerde sürünüp numaradan yere düşmeler
-anne bak çok kötü düştüm kucağına al benii
-tamam hadi gel bakalım
yatağa yatar, ben sandalyede yanında oturmaktayım
-bak şimdi sana bir barney şarkısı söylicemm
ben tepkisiz bir an önce uyusun diye
- Alaaaa muuuu yu la meeeee (I love youu, you love me demek istiyor)
barney şarkısı en az 5 defa söylenir zıplayarak yatakta dans edilir
-doğa uyumanı bekliyorum artık çok sıkıldım burada oturmaktan
-beklemeee
-benim çok uykum geldi o zaman içeri gidiyorum
-dur ben sana bir masal anlatıyım anne. (beni taklit ederek pamuk prenses anlatılır)
-hadi gözlerimizi kapatalım. bak ben sana ali ve ayşe masalını anlatıcam
-tamam
gözler kapanır, 2-3 dk. sonra;
-anne nasıl ben düşmüştüm dedem öpmüştü geçmişti dimiiii
diye kel alaka birşey söylenir
veeeeeeee bu diyalog böyleeeee uzar giderrr
son zamanlarda günün en zor ve de komik bölümü böyle geçiyor bizde. Her gün Doğa'yı öğlen uykusuna yatırmak için verdiğim mücadele işte budur. Sonuç olarak Bodrum'da bırakıp da dönüşte tekrar başladığı öğlen uykuları sanırım yine gitmek üzere....Yani bu demektir ki bu cüceye bütün gün aktivite düşünmek gerekiyor...

Müthiş Sır

2008-09-21T15:00:00.005+03:00

Secret'i okuduğumdan bu yana adında 'sır' kelimesi geçen kitaplara bir önyargı ile bakıyorum. Kesin bu da bir pazarlama harikasıdır diye. İşte ne kadar bu işlerle ilgileniyor olsan da insansın egon seni çoğu zaman esir alıyor ve böyle yargılardan kurtulman zaman alıyor malesef. Hayatın aslında her anı bir ders, bir öğrenme süreci. Sonra birgün Esra bana geldiğinde çantasından bir kitap çıkarıyor. "Sana almak geldi bu kitabı içimden. D&R'a girdim, aldım ve çıktım. Neden aldım ben de bilmiyorum" diyor. Kitabın ismi 'Müthiş Sır'.
70 sayfalık bir kitap, bir solukta okunuyor. Yazarı Mike Hernacki, reklamcılık, hukuk, borsacılık alanlarında çalıştıktan sonra yazarlığa soyunmuş. Metafizikle uğraşıyor ve de piyano çalıyor. Hayatı boyunca yazar olmak istemiş ama başarabileceğine inanmadığından bir türlü yazamamış. Planlamadığı deneyimler yaşamış gerek iş gerek özel hayatında ve hayat onu çok ilginç bir şekilde yazar olmaya zorlamış. Bu süreci ve yaşadıklarını çok yalın anlatıyor kitapta.
Farkına vardığı 'Müthiş Sır' ise şu: "Birşeyi başarmak için, o işi başarmak her ne gerektiriyorsa yapmaya hazır olmalısınız."
İlk başta çok sıradan bir cümle gibi görünse de üzerine düşününce yazarın tam olarak ne demek istediğini anlayacaksınız.
Ne tesadüftür ki:) bu kitap benim yıllardır başarmak isteyip de bir türlü cesaret edemediğim birşeye karar verme sürecimde elimdeydi. Evren bütün araçları, kaynakları sağlıyor aslında. Yeter ki farkına varalım ve de aklımızı kullanalım...

Kadın ve yaratıcılık

2008-09-19T16:18:00.007+03:00

Kadınların en yaratıcı oldukları dönemin adet dönemleri olduğunu biliyor muydunuz? Evet büyük bir çelişki aslında değil mi? Kök çakranın bulunduğu, kırmızı rengte olan, anüs ve cinsel organlar arasındaki enerji noktası kadında yaratıcılığın simgesi. Her ay belki de nefretle geçmesini beklediğiniz, kimi zaman birini öldürebilecek kadar gergin olduğunuz o zor günleri aslında farkındalığınızı artırmak ve de kendinizle ilgili içsel yolculuklara çıkmak için kullanabilirsiniz. Aslında adet döneminiz ne kadar zor geçiyorsa, yaratıcılığa bir o kadar dirençli olduğunuz ortaya çıkıyor. Çünkü doğum ne kadar doğal bir süreçse adet dönemi de öyle olmalı ve aslında büyük bir mutlulukla karşılanmalı.

Bu konu da nerden aklına geldi derseniz...Osho'nun Kadın kitabını aldım elime uzun aradan sonra. Severek okuduğum kitapları arada tekrar elime alıp karıştırmaya, kapatıp birden açıp açılan sürpriz sayfaları okumaya bayılıyorum. Kendi kendime yaptığım bir oyun işte:))

Bugün işte bu konuyla ilgili bir sayfa çıktı önüme Osho'da. Nedendir bilinmez özellikle bu aralar yaratıcılığımı çok zorguluyorum ve bir yandan çevremden gelen bütün "2.çocuk düşünüyor musunuz?" sorularına şiddetle hayır diyorum.

Neyse, Osho bu kitabın 'Beden' başlıklı bölümde kadın bedeninin bazı evrelerinden ve doğum kontrolünden bahsediyor. Bildiğimiz gibi çoğu dinde ve spiritüel öğretilerde de kürtaj kabul edilemez birşey. Ama Osho farklı bir açıdan bakmış her zamanki gibi konuya; 'Adet döneminde duygularını izle. Beraberinde neler getirebileceğini gör; öfke, depresyon, nefret, kavga etme eğilimi, sinir krizi. Anlamak, biraz uyanık olmak ve farkında olmak durumundasın. Hamileysen adet durur çünkü adet dönemindeyken açığa çıkan enerji yaratıcı olmaya başlar; O çocuğu yaratır. Hamile olmadığında her ay bu enerji birikir. Ve şayet yaratıcı olamazsa yıkıcı olur. Bu nedenle kadın adet dönemi boyunca yıkıcı bir tavra sahiptir çünkü bu enerjiyle ne yapacağını bilemez. Dünyada artık yeni bir tehlike yükselmektedir. Çünkü artık onların sürekli hamile olmalarına gerek yoktur. Ancak enerji oradadır. Kadınlar özgürleşiyor."

Yani Osho özet olarak kadınların bu dönemde kendilerini yaratıcılığa yöneltmelerini öneriyor. Örneğin yatıp dinlenmek yerine bol bol dans edin, uzun yürüyüşler yapın, meditasyon yapın ve kötü, yıkıcı enerjiyi bu şekilde boşaltın diyor.
Ben yapıyor muyum? Ancak Doğa ile Dinazor Barney ya da Winnie the Pooh dansları yapabiliyorum şu aralar:)) Ancak fırsat buldukça meditasyon ve nefesle kurtarıyorum işi:))

Mutlu musun anne?

2008-09-16T16:12:00.004+03:00

Doğa benim üzgün, hasta, kızgın olmama dayanamıyor. Ne zamanki bir yerim acısa, ağrısa ya da sinirli olsam suratıma sırıtarak aynen şöyle diyor: "Mutlu musun anneeee? Mutlusun dimii? Dişlerini göster bakimmm. Gözlerini de aççç". Bu ilk başlarda çok komik ve eğlenceliydi ama bir yerden sonra şu noktaya geldim; Acaba dünyada herkesin sürekli yani her an mutlu olması gerektiği mesajını mı veriyorum çocuğuma? Ya da hiç kimse hasta olamaz mı?
Bu konuyu ciddi ciddi oturdum düşündüm ve şu sonuca vardım: Hayır tabiki de, sizin bir yeriniz ağırdığında ya da mutsuz olduğunda açıkça ifade edeceksiniz. Ağlasa da üzülse de bu hayatın gerçeği bunu kabul etmeyi öğrenecek.
Şimdi bu durumun üstüne gidip, biraz uygulamalar yapmaya başladım. Örneğin belimde çoğu zaman ciddi ağrılarım oluyor bütün gün Doğa ile yorulmaktan dolayı. Önceden belim ağrıdan kopsa da Doğa ne istese yapan ben şimdi artık "Benim belim ağrıyor annecim sen oynamaya başla ben bakarım" diyip ona atıyorum topu. Anlıyor mu diye soracak olursanız, evet bence harfi harfine anlıyor tabiii ama anlamamazlıktan geliyor. Çoğu zaman mızıldanarak ya da gayet cinlikler düşünerek beni yanına çekmeye çalışıyor. Resmen tiyatro oynuyor karşımda. Bir rolden diğerine bürünüyor birdenbire. Ama nafile ben ısrarla belimin çok ağrıdığını tekrarlıyorum. Bakalım bu konuda ne zaman tam olarak uzlaşma sağlayacağız. Onlarla yanyana iken bile, biz annelerin de özgür zamanları olması gerektiğini bilmeleri gerek ama değil mi? Yoksa kendilerini özgür bırakmayı da öğrenemeyecekler...

Ayyy kaza olacak şimdi

2008-09-15T16:49:00.005+03:00

Geçtiğimiz 2 hafta tuvalet eğitimi ile geçti. Bu başlıkta yer alanlar, Doğa'nın bu 2 haftadır en sık söylediği şeylerdi. Sabır kelimesinin anlamını her defasında olduğu gibi bir defa daha anlamış olduk Serdar da ben de. Bu defa ne mutluyum ki Serdar da bu işten oldukça sorumlu çıktı. Çünkü Doğa nedense babasıyla tuvalete gitmeye bayılır oldu:)) Ama tabii sonuç olarak anneliğin nasıl bir sabır gerektiğini bir defa daha deneyimlemiş oldum. Şimdi kızım sanki daha bir büyümüş gibi geliyor bana. Her geçen gün daha bir özgürleşiyor, kendi kendine yeter hale geliyor. Bu sabah gözümü açtığımda uzun zaman sonra "iyi ki evdeyim ve iyi ki onunlayım" dedim. Ve de yuvaya gideceği, benim evde yalnız kalacağım günleri düşündüm. Tabiki evden çalışmaya ya da daha aktif çalışmaya devam edeceğim. Ama çok alıştım ben kuzuma. Her an onu kucaklamaya, gıdığını, ayaklarını koklamaya, gıdıklamaca oynamaya, birlikte her tür boyama yapmaya, hamur oynamaya, çamaşır asmaya, kurabiye pişirmeye, didişmeye, uyku savaşlarımıza, yakalamaca oynamaya... kısaca bir geriye dönüp baktım da ne çok şey yapmışız bu 28 ayda. Bugün 28 aylık oldu Doğam. Ondan öncesi sanki hiç yokmuş gibi...çok garip her anne benzer düşünüyor bu konuda. Çok farklı farkındalıklar, deneyimler yaşatıyor insana annelik. Her anı dibine kadar yaşıyorsunuz; sevinci de, hüznü de, kızgınlığı da. Çünkü onlar koşulsuz, yargısız geliyorlar dünyaya. O yüzden sizin yargılarınız, koşullarınız, her duygunuz bir yerde sıfırlanıyor karşılarında, zihninize söz geçiremez oluyorsunuz... Öğretmeniniz oluyorlar birdenbire...küçücük şeyler hayatı öğretiyorlar bize, sorumluluk almayı, direnmeyi, değişimlere açık olmayı, güçlü ve sabırlı olmayı ve daha birçok şeyi...

Bugün ayrı bir mutluluk var içimde. İyi ki anne olmuşum...

Not: Bugünlerde günlerimizin büyük bir bölümü suluboya ile geçiyor. Bu fotoyu da kendisi çekmemi istedi ve de poz verdi.

Hamburger heyecanı

2008-09-06T16:21:00.007+03:00

Onu mutlu etmek, yüzündeki o heyecanı görmek müthiş! Şimdi yemeğe gitmişiz biz koca bir cheeseburger söylemişiz ee bizim cadıya da sebze çorbası içirmek olmaz hani ona da kids yani

çocuk menüsünden bir minik hamburger söyledik- artık bizim ülkede menülerde bir de "kids" bölümü var biliyorsunuz- bir hamburger geldi ki sormayın!! Koca bir sepet patates ve kocaman bir hamburger. Bir de soruyorlar ketçap, mayonez ister misiniz diye...Yok almayalım biz yani daha çok da ben, henüz 27 aylık kızımıza hemburger yedirmenin suçluluk duygusu içindeyim!! Serdar bir rahat ki...ne olacak tatsın tabiki de şeklinde...

Annelik = suçluluk duygusu

Kızsanız suçluluk duyuyorsunuz, ödüllendirseniz çok mu verdim acaba diyorsunuz, hiçbirşey yapmasanız çok mu ilgisizim diye düşünüyorsunuz. Siz bunu aşana kadar çocuk da büyümüş oluyor sanırım:)) en iyisi ne mi? Tabiki bu duyguyu kabul edip birlikte eğlenmeye bakmak!!

En güzelini bu hafta bana İngiliz arkadaşım Claire söyledi: "Siz Türk anneler çok baskılıyorsunuz kendinizi de çocuğu da. örneğin tuvalet eğitimi verirken kendinizi eve kapatıyorsunuz. Bırakın çocuk yapsın her yere çişini, kakasını. rahat bırakırsanız herşey daha kolay"

Evet doğru çok doğru hem de. Biraz salmak gerek...

Sonbahar ve değişim

2008-09-01T15:48:00.005+03:00

Sonbaharın gittikçe yaklaştığı bugünlerde içim kıpır kıpır. Yine değişim sinyalleri başladı benim bünyede. Değişim rüzgarı ılık ılık esmeye başladı yüzüme. Henüz uzakta ama gittikçe yaklaşıyor biliyorum. Her yıl Aralık ayına yaklaşırken, bu genelde Eylül'de başlıyor bende, hayatımda mutlaka bir değişim, yenilik, bir kırılma noktası oluyor. Önceleri bu durumun farkında değildim fakat kişisel gelişim konularına merak sardığımdan beri tarihler ve dönemler tabiki büyük önem taşıyor benim için. Bir gün oturdum kağıda döktüm hayatımdaki dönüm noktalarını. Gerçekten de inanlılır gibi değildi. Hepsi Eylül-Aralık dönemine denk geliyor. Tabiki bu durumun astroloji, doğum tarihim, doğum saatim ile mantıklı bir açıklaması var. Yıldızların, gezegenlerin durumu bizleri çok etkiliyor ama bu başka bir yazının konusu. Hatta astrolojiden iyi anlayan birinin yazması gereken bir konu benim değil:)) Yakın zamanda bunu araştırıp, öğrenip sizlerle paylaşabilirim belki...
Neyse benim asıl anlatmak istediğim kendimde hissettiğim bu değişim arzusu. Aslında bu Kuantum'dan sonra daha da perçinlendi. Kuantum terapisinden sonra bana olan her ne ise harika! Nasıl bir genişlik, nasıl bir vurdumduymazlık geldi... dünya umrumda değil. Aslında çok ayrıntılı bir şekilde bu terapinin hayatıma etkilerini yazacağım önümüzdeki günlerde de. Çünkü yazdıkça paylaştığımı, paylaştıkça da çoğaldığımı, geliştiğimi, ürettiğimi hissediyorum ve bu his beni çok mutlu kılıyor. Kendimle tam anlamıyla mutluyum bugünlerde. Öfkeden deliye dönebileceğim anları ya gülerek atlatıyorum ya da öfkemi olabildiğince ifade ederek çıkarıyorum içimden ve rahatlıyorum. Yani içimde tutmuyorum ya da başka birine, başka birşeye yansıtmıyorum.
Doğa ile hayat daha da eğlenceli oldu. Ben sakin, mutlu iken o daha da mutlu. Ben kararlı olunca o daha da anlayışlı. Ben çocuk olunca o daha da coşkulu...
Evimizi düzenliyoruz biz bugünlerde kızımla. Evimizin her köşesini yenliyoruz, düzenliyoruz, giymediklerimizi ihtiyacı olanlara veriyoruz, eşyalarımızın yerini değiştiriyoruz...sürekli bir toplanma halindeyiz. Bu ne zamana kadar sürer bilmem ama hani sanki yeni bir şehre taşınmışız gibi bir heyecan var içimde. Doğa da bu heyecandan nasibini almış olsa gerek ki sürekli peşimde o da bana yardımcı oluyor. Tabiki bu toplanma işlerine bayılıyor. Birsürü ıvır zıvır, oyuncak olmayan şeylerle oynamak ne de olsa onun en en büyük zevki.
Biz Sonbaharı tertemiz, eskilerden kurtulmuş, yenilere yer açmış bir şekilde kaşılayacağız.
Hadi gelsin artık bekliyoruz...

Park park park...

2008-08-26T16:16:00.006+03:00

Bugün ilk defa Göztepe Parkı'nda kitap okudum ve ipod'umu dinleyebildim. Nasıl mı? Duygu vardı tabiki de.

Doğa ve Duygu saatlerce oynadılar, zıpladılar, eğlendiler, sallandılar, kaydılar...

Onları izlemek ayrı güzeldi, kendimle kalabilmek ayrı güzeldi.

Eve geldik, ikisi de banyo yaptıktan sonra uyudular...

Ve ben yine kendimleyim, buzlu kahvemi içtim ve de keyif yapıyorum. Daha ne isterim ki...

Yaşasın Duygu!

2008-08-25T12:48:00.004+03:00

Evimize bir güneş gibi geldi Duygu!!!:) Bir anda herşey değişti. Ben kitap okuyabilir, bilgisayarımda istediğimde işlerimi yapabilir oldum. Kuzen Duygu dün geldi Bursa'dan. 1 hafta bizde konaklayacak. Tabiki Doğa şu an dünyanın en mutlu insanı. Çünkü onunla sürekli oynayan, ne isterse yapan, yaşıtı olmayan, onunla inatlaşmayan sakin mi sakin sinirleri alınmış bir insan var. Üstelik kendisini "Benim Duygum" diyecek kadar da benimsemiş sahiplenmiş durumda. Şimdi anladım ki;

*böyle 12-14 yaşlarında bir kız çocuğu gerekliymiş bizim eve

*2. çocuk 1. yi büyütebilirmiş gerçekten

*kendimle kalabilmek ne güzelmiş.

*teletubbies, barney, elmo dvd'leri olmadan bir gün geçirilebiliyormuş sadece oyunla.

*mutfakta rahatça yemek yapılabiliyormuş.

*yine de 1 çocuk yeterliymiş.

Okul hevesi

2008-08-23T19:20:00.005+03:00

Bugün okullu olduk. Eylül itibariyle Doğa Gymboree'ye başlıyor. O da ben de çok heyecanlıyız! Sanırım artık okullu olma vakti çoktan gelmişti ki bunu zaten bugün Gymboree'de geçirdiğimiz 1 saat içerisinde anladık. Doğa kendini öyle kaptırdı ki "Benim okulum burası kalırım ben burada" dedi. Bize el salladı ve gitmemizi söyledi. Tabii büyük ihtimal bırakıp gitsek 15 dk. sonra beni arayacaktı ama yine de orayı sevdiğini bu şekilde ifade etmesine bayıldık.
Eylül'de yeni bir dönem başlıyor bizim için anne-kız. Biraz fazla sosyalleşiyor olacağız ve de ikiz kardeş yapışık durumlarımız biraz olsun düzelecek sanırım. Turuncu Gymboree çantası omuzunda Doğa evin içinde turlar atıyor. Çocuklar yeniliğe ve değişime ne kadar açıklar aslında. Hepimiz böyle doğuyoruz, sonra bir şekilde, bir an geliyor kapatıyoruz kendimizi kendimize. ve sonra herşey aynı olmaya, sürekli aynı olaylar başımıza gelmeye başlıyor. Ne zamanki olumsuzluklar her tarafımızı sarıyor ve biz dibe vuruyoruz işte o zaman düşünmeye başlıyoruz ben nerede yanlış yaptım diye. İşte Kuantum da taaaaa çocukluğunuza dönüyorsunuz. Ve de nerede kendinizi kitlediğinizi buluyorsunuz terapistinizle birlikte. Sonra ise kodlamanız değişiyor yani hayat seçimleriniz farklılaşıyor. Değişime ve yeniliklere direnmeyi bırakıyor, bütün kapılarınızı açıyorsunuz.
İşte bu yüzden artık Doğa ile iletişim halinde olduğum her an, gerek kullandığım dile gerek davranışlarıma dikkat etmeye çalışıyorum. O da kendini kapatmasın, değişimden korkmasın, hayal kurmayı öğrensin, hayallerine inansın, hayalleri için savaşsın istiyorum. Birşeyi istediğinde, gerçekten çok güçlü istediğinde olacağına inansın istiyorum. Sınırları olmasın hayallerinde, zihninin oyunlarına düşmesin, duygularına kilit vurmasın, aklını doğru zamanda doğru yerde kullansın istiyorum. Çok mu şey istiyorum? Bilmem ki...çocuk sahibi olmak böyle birşeymiş...

Sabrım sınanıyor

2008-08-22T23:27:00.005+03:00

Bodrum'dan geldiğimizden beri Doğa ile savaş halindeyiz. Hoş Bodrum'da da ayrı bir savaş halimiz söz konusuydu ama buraya geldik yine birşey değişmedi. Bir de defa daha anladım ki ne tatil öncesi, ne tatil anları ne de tatil dönüşü hepsi aynı aslında çocukla hiçbir farkı yok. Yani hep bir mücadele içerisindesiniz. Hele bir de 2 yaş sendromu ile başa çıkmaya çalışıyorsanız işiniz iş. Bu koşusturmaca içerisinde yaklaşık 1,5 aydır nefes yapamıyorum doğru dürüst. Tatile gitmeden önce kuantum terapisi yapmıştık Esra ile. Bu terapi zaten beni yıktı geçti halen etkileri sürmekte...Şaka bir yana hayatıma ahenk geldi sanki. Aslında bu durumu kelimelerle anlatmak çok zor. Anlamsızca mutlu oluyorsunuz işte sürekli... ancak böyle açıklanabilir. Sinirlendiğiniz de ya da üzüldüğünüzde ise dibine kadar gidiyorsunuz. Her türlü duygunun içine tam anlamıyla girip hayatınıza neyi çekip neyi çekmek istemdiğinizin farkına varıyorsunuz. Seçim sizin...

Tatil dönüşü bir de Şanal Günseli'nin "Kuantum Sıçrama" kitabını okudum. Kitapla birlikte taşlar daha bir yerine oturdu. tavsiye ederim. Çok yalın anlatımlı bir kitap.

Herneyse nereden geldim buralara, oysa ki Doğa'yı anlatmak için başlamıştım yazmaya. şu 1,5-2 aydır öyle bir dönem yaşıyoruz ki Doğa ile...çok garip bir şekilde hayatımda hiç bu kadar beni kimse sinirlendirmemişti. Hani inadın da daha ne kadarı olabilir bilmiyorum. Şu birkaç gündür ise farkına vardım ki sakin kalıp, tepkisiz durdukça yani sinirlenmemeyi başarabildikçe çocuk daha bir uysal oluyor. Bunun farkına varmak bu kadar mı zor derseniz evet 2 yaşında bir çocukla gerçekten de zor. Her dediğinizin tersini yapmak isteyen, sabrınızı sınayan biri var karşınızda sürekli. Meğersem ne sabırlı insanmışım kendimle gerçekten de gurur duyuyorum bugünlerde:))

Kuantum düşünce tekniği ile sonunda tanıştım

2008-07-23T15:05:00.005+03:00

Einstein, Kuantum Teorisini bulduğunda mutluluğun formülünü çözdüğünün farkında mıydı bilmiyorum ama bugün Kuantum teorisi tüm dünyada beyin gücümüzü ve benliğimizi keşfetmek amacıyla kullanılıyor. Latince "Quanta", yani "kaç" sözcüğünden gelen Kuantum, atomların sıçrayışı ve bir yerden bir yere kaçışını ifade ediyor. Atomların hareketlerini incelerken, belli bir noktadan sonra hareket ve kütlelerinin neye göre değişiklik gösterdiğini çözümleyemeyen bilim adamları, beyindeki hareketliliğin yani düşüncelerin de kendi gönderdiğimiz enerjiye göre oluştuğunu görüyor. Yani beynimiz, Kuantum alanına gönderdiğimiz enerjiye göre yeni ve farklı düşünceler üretiyor. İçimize kapanıp negatif enerjiyle yüklendiğimiz zaman beynimiz kısırdöngüler ve tekrar eden düşünceler üretmekten öteye gidemiyor. Beynimizde oluşan Kuantum sıçraması daha önceki düşüncelerimizin dışına çıkıp yeni bir şey oluşturmamızı sağlıyor.
Kuantum Düşünce Tekniği üzerine bir kitap yazan ve bu konuda seminerler düzenleyen Şanal Günseli, Türkiye'de bu tekniğin uygulayıcılarından. Geçtiğimiz günlerde bu tekniği bizzat deneyimledim. Şanal Günseli’nin öğrencilerinden olan Kuantum Terapisti arkadaşım Esra Ekren ile bütün bir gün süren bireysel bir Kuantum terapisi yaptık. Günün sonunda bir defa daha anladım ki insanın kendisiyle ilgili öğrenebileceklerinin ve içsel yolculuğunun sınırı yok.
Kişiye özel olarak birebir yüzyüze yaplan Kuantum Terapisi tam günlük çalışmayı içeriyor. Hayatınızdan çıkarmak istediğiniz tüm olumsuz düşünceleri olumluya dönüştürme, bağımlılıklardan arınma, oluşturmak istediğiniz kimlik ve hayatınızın tümünde bolluk-bereket-sağlık ve huzuru sağlama konularında hızlı, ve kalıcı bir çalışma programı.
Şanal Günseli, http://www.kuantumyasam.com/ sitesinde bireysel kuantum çalışmasını ayrıntılı olarak anlatıyor.
UCLA’dan teorik fizik üzerine doktorasını almış olan, Discovery Channel’ın “The Know Zone” ( Bilgi Kuşağı) serisinin vazgeçilmez fizikçisi, Ulusal Kitap Ödülü kazanmış on iki kitabı bulunan, Dr. Kuantum diye anılan Fred Alan Wolf, “Büyük Fikirlerin Küçük Kitabı” adlı kitabında kuantumu oldukça yalın ve net bir şekilde anlatıyor: “Hayatımızdaki hareketlilik bazen karmaşık görünebilir. Ancak karmaşık değildir. Dev bir dalga gibi hareket eder ve biz de tam onun üzerinde dururuz. Eğer dalgayı kontrol etmeye çalışırsak, kendimizi onunla savaş halinde buluruz. Eğer sadece dalganın üzerinde kalmayı öğrenirsek, bu sefer de onun kurbanı oluruz. Fakat bir seçeneğimiz daha vardır: Dalganın hareket kurallarını kavrayabilir ve üzerinde başarılı bir biçimde sörf yapmayı öğrenebiliriz.”

İnfomag Dergisi Temmuz sayısı köşe yazımdan alıntıdır.

Doğa ve tatil

2008-07-17T17:21:00.005+03:00

Bodrum'da 3 nesil tatil yapıyoruz; Annem, ben ve Doğa. İlk bir haftayı ateşli hasta bir şekilde geçiren Doğa şimdi ortama tam anlamıyla alıştı. Neyse ki biz de sonunda tatil moduna geçebildik. Tatil köyüne gitmiş olsaydık sanırım tatil yapamadan eve dönmüş olacaktık bir haftada. Allahtan bu yıl bir değişiklik yapıp harika bir ev kiraladık.

Doğa, adeta düz duvara tırmanırcasına hareketli. Gündüz uykuları deniz kenarında red ediliyor. 5-8 yaşlarında kızlarla aşık atılıyor. Aynı onlar gibi çantalar alındı. Havuzda onlar gibi cumburlop diyererek atlamalar, bir dans bir dans bütün gün, şarkılar söyleniyor denizde yüzerken...Kızımı hiç bu kadar mutlu görmedim 2 yıldır. İnsanın İstanbul'u bırakıp buralara yerleşesi geliyor. Deniz, güneş, doğal ortam başka bir etki yapıyor çocuklar üzerinde bu kesin. Hepsinin içi kaynıyor.

Yine neden korktuysam başıma geldi. Daha ilk hafta hastalanmadan güzel bir tatil geçirelim derken hooop Bodrum Hastanesi'nde buldum kendimi. Düşmez inşallah dedim, yatakta zıplarken düştü kafasını yatağa çarptı kaşını patlattı. O kadar korumama rağmen sivrisinekler harita yaptı üzerinde. Çocukla tatile gelsen bir türlü gelmesen bir türlü. Her şekilde zor. Hele bir de 2 yaş sendromu tavana vurmuş bir çocukla herşey daha da zor. Kendini yere atıp tepinmeler, alıp başını gitmeler, kaçmalar...bunlar yeni huylarımız. Geçen akşam Türkbükü'nde yemek yiyoruz deniz kenarında, Serdar buradaydı bu hafta. Bizimki bize hoşçakalın diyerek el salladı ve yürüdü gidiyor. Hani arkasına bakmak da yok. İyice ipini kopardı, özgürlüğünü ilan etti burada.

Bir de kedi, köpek sevgisi çok fena. Nesi fena diyeceksiniz ama her tür kedi, köpeği sevmek istiyor ve seviyor da. Hepsini besliyor üstelik, fenalık basıyor artık her yemekte bize.

Tatilimiz Temmuz sonuna kadar devam edecek ama Doğa burada Doğa'nın içinde şimdiden büyüdü,s erpildi sanki. O ilk hafta ateşlenmenin verdiği bitkinliği bile çok hızlı sıyırdı attı üzerinden. Eee ben de her an yeni bir deneyim yaşıyor, kimi zaman "ah yine aynı hatayı yaptım" kimi zaman da " işte farkındayım" diyorum. Büyüyoruz birlikte hızla, yer yer eğlenerek, yer yer kavga ederek, sevişerek...

Yalnızlaşan dünya

2008-06-07T15:45:00.007+03:00

Şu koca dünyada aslında ne kadar da yalnızız... bugünlerde hep bunu düşünüyorum. Arkadaş, dost kavramları bile anlamını yitiriyor burada. Herkes çok yoğun...öyle ki kimsenin birbiri ile yüzyüze görüşebilmeye vakti yok. Hepimiz ya mailleşiyoruz ya da facebook tarzı ortamlarda sohbet ediyoruz birbirimizle. Hele şu facebook'ta kalmaya ne kadar direndiysem de yine de halen oradayım. Çok tuaf geliyor bana insanların birbirine sanal ortamda sarılma, öpüşme ya da hediye göndermesi. Hatta para bile gönderebiliyorsunuz!! Birkaç arkadaşıma doğumgünlerinde görüşemediğimden hediye gönderdim facebooktan ama sonra düşündükçe o kadar sahte geliyor ki bütün bunlar. Bana kalırsa bizler birbirimizi sevmiyoruz. Gerçek sevgi bu olamaz. Evet eğlenceli olabilir sanal ortamda bu tarz şeylerle meşgul olmak ama yüzyüze görüşmek yerine bütün iletişimini buradan yapan insanları gördükçe midem kalkıyor; İlişkilerden, iletişim kurma şeklimizden ve hatta teknolojiden. Herşey çok gerçek dışı, sahte görünüyor gözüme gün geçtikçe. Bunun bir sonu olacak bence. Aslında bu sona doğru gidiş yavaş yavaş da başladı. İnsanlar hayatlarındaki bu sahte yani sanal iletişimin ne kadar anlamsız olduğunu farkedip yanlızlıklarına çare aramaya başladılar. Günümüzün meditasyona merak saran insanı buna önemli bir örnek!

Bazen siyah beyaz televizyonlu günlerimizi özlüyorum. Her ne kadar küçük olsam da o zamanları çok net hatırlıyorum. Sabahları sıcacık sobalı evimizde uyanır Heidi'yi izlerdim. Düşününce bile içim ısınıyor. Hatıra defterim vardı ve de günlük tutardım. Birçok günlüğüm var çocukluğumdan ve lise yıllarımdan kalma. Kalın defterler dolusu yazmışım herşeyi. Hatta bazen annem açar okur diye korkup resimle anlatmışım gizli gizli. Sanki anlamayacak...Bizim çocuklarımız bu facebook kültüründe hayatın bu tadını nereden yakalayacaklar bakalım. Merakla izliyorum hayatın akışını, yaşam şartlarının ve dünyanın bu değişimini. Onlar da bunu deneyimlemeye geldiler dünyaya; Tüketimin dibine vurmayı, küresel ısınmayı, ekonomik krizleri, doğal afetleri, teknoloji savaşlarını...